Voorjaar, kom maar op!

Lieve allemaal,

De maand april is voorbij gevlogen met veel bijzondere gelegenheden. Zo was er de eerste Pasen zonder Robert. Ondanks het gemis van Robert zijn we die best gezellig doorgekomen. Eerste Paasdag hebben we gezellig met mijn schoonouders doorgebracht met een paaslunch. Dat vind ik altijd heel gezellig én heel lekker. De kinderen vinden het ook leuk en opa Derk heeft genoten van zijn 4 kleinkinderen en is lekker met hen naar de kinderboerderij gegaan. Leuk! Tweede Paasdag was ook leuk met een bezoekje aan Disney on Ice in Utrecht met ouders en Arnout. Arthur was zelf erg vermoeid en viel halverwege de voorstelling in slaap. Dan nog de diploma-uitreiking en het 12 ½ jarige jubileum van mijn ma bij Reinaerde. Mijn moeder was samen met nog 2 anderen van de 30 de enige die haar diploma had behaald. Knap hoor! Zeker ook omdat ze het tussen de beslommeringen rondom het overlijden van Robert heeft afgerond. Op Goede Vrijdag op pad geweest met mijn schoonouders voor een grafsteen voor Robert. Dat is best nog lastig, maar in grote lijnen zijn we er wel uit. Dan natuurlijk mijn verjaardag, maar daarover heb ik al wat geschreven.

Inmiddels ook weer langzaam aan de slag gegaan op mijn werk. Het is heel fijn de draad weer enigszins op te pakken en weer wat ritme en structuur in je leven te krijgen. Ik werk 2 x 3 uur per week. In de praktijk is het wel vaak langer. Dat geeft niet, maar ik moet uitkijken dat ik het weer niet te gek doe. Dat is namelijk het aard van het beestje! Ik krabbel heel langzaam weer op en sterk, zowel fysiek als mentaal, weer langzaam aan. Het zou zonde zijn als ik dat zomaar weer “weggooi”.  Het is heel fijn weer bij mijn collega’s van de JBN te zijn. Ik zit niet langer meer achter de geraniums :-) en hoor weer eens wat andere verhalen. Op mijn werk zijn ze ook voorzichtig met me. Dat koester ik.

Gisteren met de kinderen naar de dierentuin geweest. De kinderen hebben enorm genoten. Via een forum ben ik in contact gekomen met een aantal vrouwen die hun partner zijn verloren en ook jonge kinderen hebben. Vooraf was ik redelijk sceptisch, maar het was eigenlijk heel erg gezellig. Met name voor de kinderen was het leuk. Het was aandoenlijk om te zien hoe snel Isabelle aansluiting had met een ander meisje en ze over hun papa’s spraken. Mooi om te zien. Het was een mooie, maar vooral gezellige dag. 

Vandaag dan Koninginnedag.  Nog geen idee hoe we daar invulling aan gaan geven. Eerst maar even rustig aan wakker worden. De kinderen zijn nog lekker aan het spelen. Beter….

(Arthur en Isabelle in het treintje in de Dierentuin)

Heel langzaam wordt ook de natuur weer wakker. Hopelijk wordt het snel mooi voorjaar en kunnen we genieten van het zonnetje. Daar ben ik wel aan toe! Het helpt ook bij het je wat gezelliger voelen. Als het mooi weer is en je bent lekker bezig, dan ziet het leven er toch wat mooier en minder somber uit zonder Robert.  

Tot later, Janine

Vrijdag de 13e......

Gisteren was ik jarig. Ik ben gisteren 38 geworden. Het is de eerste verjaardag zonder Robert, dus de spreuk van Loesje ging dit jaar wel heel letterlijk voor me op “Het leven is een feestje, je moet alleen zelf de slingers ophangen” J.  De eerste verjaardag dat ik niet op bed verrast werd door Robert (en later ook de kinderen) met kadootjes.  Dat was toch best wel moeilijk en het is weer wennen. Weer een nieuwe situatie en een nieuw moment.  Rond de klok van 07.00 uur stond mijn moeder voor de deur met een heleboel lieve kadootjes namens de kinderen. Zo lief dat ze daar aan gedacht had. Later die ochtend stond een moeder van een crèchegenootje van Isabelle en Arthur en toevallig ook nog een ex-vriendinnetje van Robert, Maleene, voor de deur.  Ik had het ooit eens gehad over de mooie taarten die zij maakt. Nu had ze als verassing een super mooie taart gemaakt voor me. Ook dat is zo lief.  Daarna ben ik met de kinderen naar Ballorig geweest en hebben we een leuke ochtend en middag gehad. Die middag nog verjaardagsbezoek gehad van mijn lieve vriendinnetje Brenda en buurvrouw Miranda. ’s Avonds kwamen mijn schoonouders, ouders, Helma en Arnout voor een klein taartje en een kopje koffie. Mede dankzij de lieve felicitatiekaartjes, -smsjes, -berichtjes en kadootjes is het toch een fijne dag geweest.

Vandaag, vrijdag de 13^e, is het een jaar geleden dat ik in ondertrouw ben gegaan met Robert. Ik had toen nooit kunnen vermoeden dat ik een jaar later aan zijn graf zou staan. Vanmiddag ben ik even bij Robert geweest en heb ik een bos witte rozen neergelegd. Het is altijd fijn om bij Robert te zijn. Het geeft rust en ook kan ik soms ontladen en mijn verhaal bij hem doen.  Het is verdrietig dat ons huwelijk maar een half jaar heeft mogen duren, maar het is niet anders. Ik probeer er maar het beste van te maken. De dag is toch weer goed en positief afgesloten met een gezellig etentje met collega’s ter gelegenheid van het 25-jarige jubileum van collega Tania.

Vrijdag de 13^e was dus geen ramp- of ongeluksdag, maar wel eentje met een lach en een traan!

Tot later, Janine

Robert Long: "Na zijn dood"

Prachtig lied van Robert Long wat mijn gevoel dekt. Vooral het einde vind ik mooi met de sterke boodschap!

 http://www.youtube.com/watch?v=S-pgDfUqXlw

NB: ik weet niet zo goed hoe ik het filmpje direct in het bericht krijg, iemand tips?

Dankkaart

Dag allemaal,

Zoals beloofd digitaal de dankkaart die verstuurd is. De dankkaart heb ik zelf samengesteld. Ik wilde graag een persoonlijke kaart met een terugblik op het leven van Robert. Het was erg lastig foto's te selecteren omdat er zoveel mooie foto's van Robert zijn. Robert was voor mij, niet alleen aan de buitenkant, maar zeker aan de binnenkant een mooie man. Het is wel heel verdrietig om te zien dat Robert zienderogen de laatste jaren toch veranderd is. Robert had het daar wel moeilijk mee.  Dat was verdrietig om te zien. Mij maakte het niks uit. Ik heb het fijn gehad met Robert en onze relatie ging, ondanks de vele zorgen en het verdriet, vanzelf. Ik zeg altijd maar zo: 'liever deze zes jaren met Robert dan tig jaren met iemand waar ik het niet zo fijn mee heb'.

Lekker ventje!

Weer eens een vrolijke foto van ons kleine mannetje!

Dank en herinnering

Mijn laptop doet het weer! Fijn om weer wat vaker online te kunnen zijn. Al heb ik weinig behoefte op het moment om achter de PC te zitten omdat het mooie weer lonkt. Het is heerlijk toeven in de tuin buiten met de kinderen. Ook zijn we vaak te vinden in het speeltuintje bij ons voor. De kinderen spelen graag met de buurkindjes.

Het is inmiddels alweer bijna vier maanden geleden dat Robert is overleden. Ook al gaat het steeds iets beter met ons, het is en blijft een heel groot gemis. We missen hem vaak bij de meest simpele dingen. Robert was altijd een kei in het bakken van spek dobbelsteentjes. Die waren altijd superlekker, bij mij branden ze altijd aan. Een cartridge vervangen? Hoe doe ik dat? Een lampje verwisselen? Een batterijtje in een speelgoedje van de kinderen plaatsen. Robert deed dat altijd. Ook wel ongeëmancipeerd om te merken dat je zodra je een relatie krijgt in het ouderwetse rollenpatroon vervalt. Voordat ik Robert leerde kennen en alleen woonde deed ik gewoon alles zelf. Enerzijds wel fijn dat ik ook wel weet hoe het moet. Bovendien heb ik schoonpa, pa, broer en ooms die me helpen bij de wat ingewikkeldere klusjes.

Zoals eerder aangegeven in mijn berichtje van de vorige keer, hebben we dankkaarten verstuurd. Er zijn veel mensen die ook via de mail of via facebook of dit medium meegeleefd hebben met ons. Ook hen wil ik graag bedanken voor alle steun die we hebben mogen ontvangen. Het deed én doet ons goed te weten dat er vele mensen zijn die aan ons denken. Heel regelmatig ontvangen we nog lieve kaartjes. Dat is ontzettend fijn. De herinneringskaarten druppelen inmiddels binnen. Minder hard, eerlijk gezegd, als ik had gehoopt. Het is heel mooi om te lezen hoe ieder zich Robert herinnert. De kinderen zullen straks met liefde hun papa kunnen herinneren.  De herinneringskaarten zijn dan ook van harte welkom. Overigens is een andere vorm van herinnering ook welkom. Er zijn ook brieven, tekeningen en foto’s binnen gekomen. Allemaal heel erg welkom en voor de kinderen straks mooi om terug te kijken op de fantastische papa die ze hebben.

Heel veel lieve groeten,

Janine

Toch maar weer mooi te pakken.....

..... die mooie lentedag gisteren! Gisteren was het een lekkere zonnige dag. De kinderen hebben lekker buiten gespeeld in het zonnetje. Heerlijk. De laatste paar weken zijn we sowieso wat meer buiten te vinden. Dan voel je je al een stukje beter. De geur van de lente doet maken dat je je een stuk beter voelt.

Hoe gaat het met ons? Met de kinderen gaat het naar omstandigheden goed. Arthur is twee, zegt nee én doet nee. Het is een eigenwijs mannetje met een sterke wil. Ik kan en wil hem bijvoorbeeld niet altijd tillen, maar meneer blijft gerust staan als je wil dat hij zelf loopt. Je moet aardig wat geduld hebben om dan consequent te blijven. Pas geleden ook in de supermarkt meegemaakt dat hij zijn zin niet kreeg en midden op de vloer begon te krijsen. Pfff… lastig om dan rustig te blijven. Je voelt je, ook al weet je dat het helemaal niet nodig is, toch opgelaten. Maar goed, beter een eigen willetje als een suf kereltje, denk ik dan maar zo. Alhoewel het soms wel erg vermoeiend is. Met Isabelle gaat het ook goed. Ze groeit al richting kleuter en mag na de zomer naar de kleuterschool. Daar is ze al erg aan toe. Sinds vorige week gaat ze op zaterdag naar de gym. Dat vindt ze helemaal geweldig en voor mij  is het fijn omdat ik dan even exclusieve aandacht voor Arthur heb en samen met hem wat boodschapjes kan doen. Ook al is het soms best pittig; twee kindjes van 2 en 3 in je eentje opvoeden, ik geniet er enorm van en zou ze voor geen goud willen missen. Met mij gaat het eigenlijk wel redelijk. Ik bouw heel langzaam op. Mijn weerstand (zowel fysiek als mentaal) staat eigenlijk op het nulpunt. Er hoeft maar een griepje of verkoudheid langs te komen vliegen of ik heb het wel te pakken. Ook mentaal hoeft er maar weinig te gebeuren of ik kan erg emotioneel worden. Ik besef me wel dat het fijn is dat mijn werkgever me de tijd en rust geeft om te herstellen en besef daarnaast ook dat ik de afgelopen jaren toch wel roofbouw op mezelf gepleegd heb na twee zwangerschappen en alle zorgen en verdriet rondom Robert.  Het heeft tijd nodig, zegt men en daar vertrouw ik dan maar op.

Morgen gaan Isabelle en ik met Claudia en haar dochter Rani naar het concert van K3 in Ahoy. Isabelle verheugt zich er erg op en is in haar sas met haar nieuwe K3 regenboogjurkje. Arthur gaat logeren bij Tante Ans en Ome Ben. De dagen daarna logeren wij met zijn allen bij mijn moeder. Mijn vader is op skivakantie met collega’s en ik heb wat afspraken staan dus is het mooi te combineren om bij mijn moeder te zijn. Zij heeft wat gezelligheid om zich heen en ik heb directe oppas. Het regelen van oppas als ik even weg moet is soms een heel georganiseer. Maar tot nu toe lukt het goed door de hulp van ouders, buren, tantes en ooms.

Enkele weken geleden heb ik de dankkaarten verstuurd. Ik had dat ook graag willen plaatsen op dit blog, maar het document staat op mijn laptop en die is sinds enige tijd stuk. Als de laptop weer gemaakt is, zal ik de dankkaart ook hier plaatsen. Ik wil namelijk ook iedereen bedanken die ons via dit medium medeleven heeft betuigd.

Tot later,

Janine x

Zo.......

Isabelle en Arthur liggen weer op bed. Fijn, tijd voor mezelf. Ik ben al een paar dagen grieperig en af en toe koortsig en sleep me eigenlijk de dagen even door. Gisteren waren de kinderen naar de chreche en heb ik lekker de hele dag op bed gelegen. Beetje bijkomen. Arnout was zo lief de kinderen te brengen en te halen en ook nog te koken. Fijn zo’n vangnet!

Woensdag weer een enigszins enerverende avondje achter de rug. Na het avondeten was ik de boel aan het opruimen en Isabelle en Arthur waren wat aan het rommelen op een gegeven moment viel Arthur, na een duw van Isabelle, met als gevolg aardig wat bloed op zijn achterhoofd, overhemdje en helaas ook op de bank. Na overleg met de huisartsenpost , samen met buurman Erik, met de kleine jongen daar even langs geweest. Uiteindelijk heeft de arts besloten het niet te lijmen omdat de wond niet al te veel zou wijken en het nadeel van lijmen is dat het ook in het haar van de kleine jongen zou gaan zitten. Arthur lijkt weinig last van te hebben van het gat(je) in zijn hoofd.

Vandaag met de kinderen pizza gemaakt. Dat vonden ze weer hartstikke leuk. Voor het naar bed gaan nog even lekker met ze gespeeld. Zo grappig hoe creatief kinderen toch kunnen zijn. Een paar weken geleden had Isabelle “Twister” gespeeld op de verjaardag van Julia (dochter van oud-collega Anita van de KNSB) en nu speelde ze dat op haar dekbed die uit roze en blauwe vlakjes bestaat. Grappig dat kinderen die creativiteit en fantasie hebben en jammer dat je als volwassene dat kennelijk verliest.

Dit was weer even een "kijkje" in ons leven.

Tot later maar weer!

Lieve groeten, Janine

In je handjes klappen...

Een tijdje geleden las ik een blog van een lotgenoot (hij neemt het me vast niet in dank dat ik hem zo benoem J) en hij gaf aan dat het leven eigenlijk niks aan was zonder zijn partner. Dat is me bijgebleven en zo voelt het helaas ook.  Ik mis Robert elke dag en schiet vol bij de simpelste dingen. Als ik een knoflookje aan het snijden ben met de messen van Robert, waar hij zo zuinig op was, gaan mijn herinneringen terug naar de tijd dat ik met hem in Duivenkamp woonde. Ik heb samen met Robert zo genoten van de relaxte zondagen dat hij lekker voor ons kookte en zijn messen daarbij gebruikte. Helaas is dat niet meer. Nu even geen geklaag meer, ik zal dit keer eens proberen er weer eens een positief stukje van te maken.

Er zijn ook positieve leuke dingen in mijn leven. Ik mag in mijn handjes klappen met (in willekeurige volgorde):

-          mijn ouders en schoonouders die altijd voor ons klaarstaan;

-          mijn broertje die langskomt om met de kindjes te spelen en mij te helpen; 

-          mijn schoonzusje Helma die op dinsdag op de kinderen past zodat ik naar de yoga kan;

-          de vele lieve vrienden en vriendinnen, tantes en ooms die bellen voor een kletspraatje, leuke uitjes en op de kinderen passen;  

-          mijn werkgever, de JBN, en de collega's die me de tijd en rust gunnen om het rouwproces goed te doorlopen;

-          Marcel van de Kerkhof, die foto’s tijdens de begrafenis heeft gemaakt en er een mooi boek van heeft gemaakt;

-          de buurvrouw die zo nu en dan een bakkie eten komt brengen;

-          de buurman die elke week de kliko aan de weg zet en me helpt bij hand en spandiensten;

-          de buurvrouw die belt of ik zin heb in een glaasje wijn of een bakkie koffie;

-          de buurvrouw die met een grote tas kleding voor Isabelle voor de deur staat;

-          de lieve dames van de thuiszorg die onlangs langs kwamen met een mooie bos bloemen;

-          de buurmannen die het riet voor me weggehaald hebben;

-          de lieve “juffen en meesters” van de crèche;

-          iedereen die lieve reacties stuurt op mijn blogs;

-          tenslotte iedereen die voor me klaar staat en die ik vergeten ben;

-          etc. etc.

Ik koester het dat zij er voor mij zijn en ben heel erg blij mee. Ik heb ze heel hard nodig en dank iedereen voor alle hulp en het luisterend oor dat zij mij bieden. Ik ben blij dat jullie er voor me zijn. Robert zou er ook blij mij zijn geweest.  Dank jullie wel!

Nog even iets anders; het is natuurlijk een mooie ijsperiode. We genieten daar met volle teugen van. Ook het water naast ons huis is mooi bevroren en vanaf de bank kunnen we zo direct het ijs op. Ideaal! Isabelle vindt het schaatsen erg leuk. Arthur vindt het wat minder, maar hij is ook nog zo klein.  Jammer dat de vorst niet nog eventjes aanhoudt en we niet nog eens extra kunnen genieten van een Elfstedentocht. Ik had het prachtig gevonden, maar het mag niet zo zijn. In bijlage een drietal foto's van de kinderen die genieten genieten van het ijs.

Heel veel lieve groeten,

Janine

Op en af....

Ik krijg veel berichtjes met vragen hoe het nou gaat met mij en de kinderen. Het is saai misschien, maar het gaat redelijk. Het gaat op en af. Er zijn dagen dat het goed gaat en ik me wel redelijk voel. Andere dagen is het echt pet. Ook al heb ik de laatste paar maanden, voor het overlijden, door de vele ziekenhuisbezoeken Robert al veel moeten missen, het is toch een zwaar gelag. Het valt me ook wel tegen, eerlijk gezegd. Van tevoren kun je je niet voorstellen hoe het voelt om iemand te missen. Ik merk in mijn omgeving dat het gemis ook bij anderen op veel verschillende momenten naar voren komt. Het is wel “fijn” te merken dat Robert door anderen ook gemist wordt, maar het is ook lastig om bij anderen daar het verdriet om te zien. Met familie (en ook anderen) kan ik het verdriet om Robert goed delen en kunnen we goed praten over het feit dat Robert niet meer bij ons is. Er worden aardig wat traantjes weggepinkt en de Kleenex heeft een goede klant aan ons, ha, ha…… Het heeft, hoe cliché ook, allemaal tijd nodig. Terugkijkend, merk ik dat ik, samen met Robert en familie, twee jaar heb lopen buffelen/vechten tegen de ziekte. Nu komt alle emotie eruit en moet ik zorgen dat ons leven weer op orde komt. Het komt goed. Geduld is een schone zaak zullen we maar zeggen.

Vorige week was het bordje voor op het graf klaar. Op het bordje staat Robert’s naam en Ro’s geboorte- en sterfdatum. Het is een erg mooi bordje van natuursteen geworden. Ik ben er blij mee dat hij nu niet meer anoniem op de begraafplaats ligt. Ik ga graag naar het graf en ga meerdere keren per week naar Robert toe. Zo nu en dan ga ik met de kinderen naar het graf van hun Papa. Isabelle heeft vorige week een paarse hawai-slinger bij Papa neergelegd. Arthur harkt, op zijn manier, het graf van Papa aan. Het was heel aandoenlijk; vorige week zeiden ze bij het afscheid van Papa: “Dag lieve Papa, tot de volgende keer”. Dan krijg je wel een brok in je keel. Met de kinderen gaat het wel goed. Ze worden weer wat rustiger. Ook voor hen is het een lastige tijd (geweest). In de periode van Robert’s ziekbed zijn ze veel naar de Opa’s en Oma’s geweest. Dat is heel fijn, maar ook verwarrend voor hen.  Veel mensen vragen of ze er last van hebben dat Papa is overleden. Ik kan daar eigenlijk geen zinnig antwoord op geven. Arthur vraagt als hij verdrietig is of zijn zin niet krijgt wel eens naar zijn papa. Isabelle praat wel eens over Papa, vraagt waar hij is, maar gaat daarna weer verder met spelen. Robert had toen hij boven op bed lag, een belletje waarop hij sloeg als hij iets nodig had. Dat belletje is me wel dierbaar. Onlangs speelde Isabelle met het belletje, keek ze naar boven, sloeg er op en zei: "Papa, kom je nou van de wolken af?". Dat vind ik wel rot. De tijd zal leren wat voor impact het heeft dat hun Papa er niet meer is. Ze hebben een SUPERPAPA, alleen hij is er nu fysiek niet meer. In onze herinneringen en in ons hart zal hij altijd aanwezig zijn.

Voor nu weer even genoeg.

Tot later, Janine

Tweede verjaardag van Arthur

Gisteren hebben we (uitgesteld) de verjaardag van Arthur gevierd. Alle mensen, wat is die jongen toch verwend. Van speelgoed van Cars tot aan Chuggington. Ook kun je Arthur binnenkort inhuren voor allerlei hand- en spandiensten, want hij is voorzien van een elektrische boor, een elektrische schroevendraaier, etc. Erg leuk! Het was een drukke, hectische verjaardag. De eerste zonder Robert. In de aanloop ernaar vond ik het wel lastig en zo nu en dan ook behoorlijke emotioneel omdat je met het opzoeken van de verjaardagsspullen toch weer herinnerd wordt aan het laatste feestje wat we hadden met Robert in oktober. We vierden toen zijn 40^e verjaardag. Deze week was sowieso niet mijn topweek. Ik had een behoorlijke off-week. Ik was niet echt gezellig. Het heeft tijd en rust nodig. Ik merk dat het besef en het gemis nu pas in alle hevigheid naar boven komt.

Van de week heb ik een bordje voor bij Robert op het graf besteld. Een dezer dagen ga ik dat plaatsen. Ik ga vrij regelmatig naar het graf van Robert. Ik vind het fijn om daar te zijn en tegen Robert te praten. Vanmiddag ga ik er met de kinderen heen om een plantje neer te zetten.

De kinderen zijn lekker aan het spelen om een gedeelte van het nieuwe speelgoed. Een groot gedeelte heb ik even opgeborgen op zolder. Als het tocht nog een hevige winter wordt, heb ik nog een mooie voorraad speelgoed.

Hierbij een foto van het feestvarken aan de taart!

Groeten, Janine

Weer eens een berichtje van ons

Oud en Nieuw hebben Isabelle, Arthur en ik bij Richard en Ciska (nichtje, maar ook mijn langste vriendin) gevierd. Dat was, op een enkel verdrietig momentje na, eigenlijk best ontspannen. We zijn ook bij hen blijven slapen. Het is praktisch gezien sowieso al een grote uitdaging om in de nacht met twee kleine kindjes thuis te komen. Wij wonen aan een autovrij kindvriendelijk hofje en dan is het best lastig om twee slapende kindjes alleen uit de auto te tillen. Met Tweede Kerstdag had ik dat opgelost door ze in de dubbele kinderwagen te zetten. Dat ging heel goed, maar ik ben niet zo’n held met vuurwerk, dus was het fijn dat we bij Cis en Ries konden slapen en ik niet hoefde auto te rijden. Nieuwjaarsdag zijn we bij de ouders langs geweest om hen het beste te wensen. Op dinsdag en donderdag hetzelfde gedaan bij de oma’s (Masmeijer en Reedijk). Op weg naar huis (vanuit Oma Reedijk) kregen we door de storm een grote tak op de voorruit, resultaat kapotte ruitenwissers. Dat was wel even schrikken, maar de schade viel gelukkig mee.

Afgelopen woensdag ben ik bij Robert’s graf geweest. Ik heb alle rouwstukken van het graf gehaald. Het was een kliko vol. Erg indrukwekkend. Het maakte me ook weer verdrietig. Het was weer een stapje verder. Daarna was ik even bij de apotheek om medicijnen van Robert terug te brengen. Daar condoleerde mijn favo apotheker mij en vroeg hij hoe met ons was. Ik schoot natuurlijk weer vol. Ik merk dat alle eerste dingen die ik onderneem toch een soort van drempel zijn en dat dit emotioneel   best lastig is. Dat zal de komende tijd wel vaker zo zijn.

Vandaag was de afscheidsreceptie van Arie Kauffman, mijn directeur. Ik heb toch al snel 10 jaar met Arie samengewerkt en dat is ook weer een afsluiting van een mooie, leerzame periode. Arie heeft mij zien ontwikkelen van meisje tot moeder/echtgenote. Ook dit is weer een soort van afsluiting van een hoofdstuk in mijn leven.

De kinderen waren vandaag elders onder de pannen. Isabelle is uit logeren bij Opa Derk en Oma Gerda. Arthur is met vrienden Suzanne, Pascal en hun zoon Nick naar de dierentuin geweest. Arthur heeft het erg leuk gehad. Vanavond heerlijk met mijn kleine ventje pizza gegeten op de bank. We hebben heerlijk genoten van elkaar. Het is een heerlijk, vrolijk mannetje.

Nu volop in de voorbereiding voor de verjaardag van Arthur. Arthur viert het vrijdag op de crèche en zaterdag gewoon thuis voor familie en vrienden. We gaan er een mooi feestje voor de kleine jongen van te maken.

Tot later, Janine

Het jaar 2011…. Nu op weg naar 2012!

Lieve allemaal,

Het is een bewogen jaar geweest wat we achter de rug hebben. Het jaar startte met de operatie van Robert waarbij hij zijn gehoor aan de rechterkant verloor en zijn evenwichtsorgaan beschadigd werd. Weer tijden waarbij vooral Robert mentaal een tik kreeg en moest inleveren. In april het bericht dat er in zijn schedelbasis ook wat groeide en hetgeen ze in januari weggehaald hadden vermoedelijk toch weer terug was gekomen. En toen waren er eventjes betere tijden. Robert en ik gingen trouwen! De maanden mei en juni stonden in het teken van vele leuke feestjes. Robert werd door zijn vrienden meegenomen en ik werd verrast door de vriendinnen en ook nog door de collega's van het werk. 28 mei zijn we getrouwd op een stormachtig Vlieland. Ondanks het snertweer hebben we mooie dagen beleefd en kijk ik er met veel plezier op terug. Wat hebben we genoten die dagen en wat is het (achteraf gezien) een mooie herinnering en goed dat we getrouwd zijn. 11 juni was het feestje voor de mensen “aan de wal”. Ook dat was een mooie dag voor ons met veel ontspannen mensen om ons heen. En toen werd het juli en werd geconstateerd dat Robert een metastase had in zijn hals. Daar werd hij in augustus aan geopereerd. Daarna is het een rollercoaster geweest van, vooral veel verdrietige, emoties met de ontdekking van de metastase in zijn ruggenwervel, zijn schaambeen en heup en de achteruitgang van de algehele conditie van Robert. Met als gevolg dat we Robert helaas op 03.12.11 hebben verloren.

De kerstdagen zijn we redelijk goed doorgekomen. Het waren, naar mijn gevoel, geen droevige dagen. Natuurlijk was er zo nu  en dan verdriet om het gemis van Robert, maar we hebben vooral herinneringen opgehaald. Het is fijn om die met de (schoon)ouders, schoonzus en broer te kunnen delen. Nu dan op weg naar 2012. Het is raar om het jaar zonder Robert in te gaan. Ook verdrietig. Ik ga maar proberen het jaar 2012 positief, energiek en krachtig in te gaan. Ik hoop dat we deze zomer met zijn drietjes in het warme zeewater kunnen zitten en dat ik de kleintjes kan vertellen dat papa op een wolkje zit die boven de zee hangt en hen kan vertellen hoe geweldig hun papa wel niet was. Ik wil proberen het leven zo goed als mogelijk weer op te pakken met als motto: "koester het verleden, geniet van het heden en ga de toekomst zo positief mogelijk in".

Ik wens jullie allen een gezellig en goed uiteinde en wens jullie alle goeds (maar vooral gezondheid) voor 2012!

Tot later!

Janine

Wat je belooft, moet je doen....

is iets wat Isabelle vaak zegt. Ik had aangegeven nog een foto te plaatsen van de bloemenzee op het graf van Robert. Bij deze dus.....

Lieve groeten, Janine

Poes Poes

Lieve allemaal,
We hebben helaas toch weer wat merkwaardige dagen achter de rug. Begin deze week schreef ik over Poes Poes dat het goed met haar ging. In de loop van dinsdag ging het steeds minder goed met haar. Ze werd erg sloom en hangerig. Woensdag ben ik met haar bij de dierenarts geweest en helaas had deze niet zulk goed nieuws. Poes Poes had een mega melkkliertumor. Deze was zeer moeilijk operabel en de tumor zou vrijwel gegarandeerd terugkomen na de operatie. Ook kon hij, gezien de leeftijd van Poes Poes (ruim 15 jaar), niet aangeven of en hoe zij de operatie zou doorstaan. De laatste tijd werd er door Poes Poes op de meest vreemde plekken geurineerd. Volgens de dierenarts ook een aanwijzing dat ze last heeft van de tumor. Er waren twee opties opereren of laten inslapen. Gezien haar leeftijd, het mooie leven wat ze heeft gehad en de lijdensweg die ik haar wilde besparen heb ik gekozen voor het inslapen. Een heel verdrietige keuze die ik op een ontzettend rot moment moest nemen. Het was Robert's poes en zo kort na zijn overlijden is het heel verdrietig weer een stukje minder Robert in huis te hebben. Poes Poes was altijd aanwezig en lekker ondeugdend, dus het is weer een stukje stiller in huis. Dat en het feit dat er weer eens tukje "tastbaar Robert" weg is heeft me wel verdrietig gemaakt.

Nu op weg naar de kerstdagen. Ik vier het met ouders en schoonouders. Ik laat het maar over me heenkomen. Er zullen vast momenten komen die me herinneren aan Robert en die verdrietig zullen zijn.

Lieve allemaal, geniet van de kerstdagen en jullie dierbaren!

Lieve groeten, Janine

Toch weer thuiszorg :-)

Dag allemaal,

Voor wie het niet weet; wij hebben twee poezen; Kat en Poes Poes. Deze hebben al de bejaarde leeftijd bereikt, maar zijn allebei nog actief en fief. Poes Poes heeft al een tijdje een "bal" op haar buik. Gisteravond ging ik redelijk bijtijds naar bed en de bejaarden waren beneden ruzie aan het maken. Ik wilde gaan ingrijpen en Poes Poes liep langs mij heen de trap op. Een heel spoor van bloed achter zich latend. De hele trap zat onder. Wat een slachtpartij! Beneden was de chaos nog groter. De halve woonkamer lag onder het bloed. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik nogal een schijterd ben voor wat betreft het oppakken van poezen. Buurman Erik dus opgetrommeld. Die kon ook niet zo snel zien wat er aan de hand is. Nu heb ik het geluk dat Buurvrouw Ans (Angela eigenlijk) dierenartsassistent is en haar hebben we dan ook gebeld. Die wist wel van wanten en constateerde al snel dat het abces was gesprongen. Ans komt de komende tijd (hoe lief) de wond van Poes Poes dagelijks verzorgen. Dus we hebben weer thuiszorg!

Met Poes Poes gaat het overigens prima.

Lieve groeten, Janine

Toch gelukt!

Gisteravond heb ik de kerstboom gezet. Het is een nepperd. Het in elkaar zetten, was toch iets lastiger als ik dacht. Het onderstel in elkaar zetten, was voor mij al een grote opdracht. Gelukkig had handige buurman Thijs het snel voor elkaar. Ik vond het best heel lastig en confronterend om de kerstboom te plaatsen. Veel herinneringen die ik met Robert heb, kwamen weer naar boven. Robert hield heel erg van het optuigen van de boom en dat is niet echt mijn ding. Maar het is gelukt.

Gisterenmiddag ben ik met de kinderen en Tante Ans naar een voorstelling naar Dirk Scheele in Breukelen geweest. Het was erg leuk, maar vond het ook wel weer moeilijk. Ik had de kaartjes al een tijdje geleden besteld en het plan was er met Robert naar toe te gaan. Dat is niet gelukt. De kinderen zijn goed verwend door Tante Ans. Ze hebben een mooie DVD en t-shirt van Dirk Scheele gehad. Ook hebben ze een mooie kerststal gehad. Erg leuk.

De komende dagen ga ik proberen te herstellen. Ik heb een luchtweginfectie en keelontsteking en heb daarvoor antibiotica. Het lijkt nu eindelijk aan te slaan. Ik werd er een beetje moedeloos en radeloos van. Ik voel me emotioneel gezien al niet zo goed en dan is het niet zo'n pretje als je je ook lichamelijk niet goed voelt. Maar het komt goed. In de tussentijd wel wat zaken rondom het overlijden van Robert geregeld. Wat een papierwerk is dat. Snap eigenlijk niet dat er niet een service bestaat vergelijkbaar met de verhuisservice. Wat een gedoe zeg. De halve wereld moet een kopie van de overlijdensakte hebben.

Ik merk aan mezelf dat ik op het moment, na de hectiek van de ziekenhuisopnames, thuiszorg en het overlijden van Robert vooral behoefte heb aan rust. Het is niet persoonlijk bedoeld, maar ik reageer niet altijd positief en enthousiast op de goedbedoelde telefoontjes, smsjes en bezoeken. Sorry, daarvoor. Het komt wel weer.

Straks even het centrum in. Ik wil kerstkaarten kopen en gaan versturen. Ook dat gaat gewoon door. Ik vind het alleen erg moeilijk om Robert's naam er niet meer op te zetten. Ik heb dan ook besloten om op de PC gewoon wat te maken en dat te plakken op de kaarten. Misschien niet zo persoonlijk als handgeschreven, maar het is ff niet anders.

Tot later, Janine

Het "gewone" leven

Lieve allemaal,

Inmiddels een paar dagen na het (fysieke) afscheid van Robert. Het leven gaat "gewoon" door. De kinderen willen vooral thuis zijn en herontdekken hun eigen speelgoed weer. De laatste weken, toen Robert thuis was, waren ze veel en route. Ze waren veel bij de opa's en oma's en op de creche. Ik merk dat ze heel erg moe zijn en veel willen slapen. Arthur slaapt overdag wel drie tot vier uur. Met Isabelle ga ik vaak 's middags even op bed liggen om een filmpje te kijken. Dan valt ze in slaap. Prima. Zaterdag heb ik last gekregen van behoorlijke keelpijn, koorts en verkouden zijn. Bijzonder te merken dat je lichaam het een hele tijd uithoudt en als het dan niet meer hoeft, toegeeft aan griepjes, etc.

Gisteren ben ik met mijn schoonvader even naar het graf van Robert geweest om een lichtje te plaatsen. Het is overweldigend om te zien hoeveel rouwstukken er op zijn graf liggen. Het is werkelijk bedolven onder de bloemen. Prachtig om te zien en ook prachtig om te merken dat Robert geliefd is en was. Later zal ik een mooie foto plaatsen van het graf met de bloemen.

Het leven gaat dus gewoon door. Morgen wordt onze kleine jongen 2 jaar. Verdrietig dat Robert dat niet meer mee mag maken. Ik heb besloten de verjaardag van Arthur morgen niet te vieren. Dit is niet ingegeven door het verdriet, maar de kinderen moeten eerst weer wat structuur en rust krijgen. Met het oog op de, al onrustige, feestdagen leek het mij wijs het morgen niet te vieren maar een maandje door te schuiven. Arthur weet toch nog niet zo goed wanneer hij jarig is. We vieren zijn verjaardag gewoon op 14 januari. Ik wil proberen zoveel mogelijk normaal te doen. Al zal dat niet altijd meevallen. Einde van deze week ga ik de kerstboom neerzetten. Niet echt mijn hobby. Robert deed het altijd en vond dat helemaal geweldig. Nu mag ik het doen :-(. Maar dat komt ook wel weer goed.

Lieve groeten, Janine

Afscheidsbijeenkomst

Lieve allemaal,

De stilte is aangebroken. Robert is niet meer fysiek bij ons, maar continue in onze gedachten. Bij simpele dingen komt het gemis en verdriet naar boven. Soms weet ik iets niet en dan denk ik: “dat moet ik aan Robert vragen”, maar dat kan niet meer.  

We kijken terug op een mooie, indrukwekkende afscheidsbijeenkomst voor Robert. Het was precies zoals Robert dat voor ogen had, een persoonlijke bijeenkomst met zijn muziek.  Het doet ons goed dat er zo veel aanwezigen waren bij de afscheidsbijeenkomst. Ik ben trots dat Robert naar zijn laatste rustplaats is gebracht door zijn vrienden. Dat is wat Robert graag wilde. Ook ben ik trots op de mooie woorden van de vrienden en de familie, waarin Robert is herdacht. Het maakt het gemis niet minder, maar het is wel fijn om te merken dat er zoveel mensen van Robert houden en hebben gehouden.  

Hoe nu verder? Na de bijeenkomst zijn we weer ‘gewoon’ naar huis gegaan. Vrienden Brenda, Jeroen, Pas, Su en Arnout hebben geholpen alles weer een beetje op orde te krijgen in huis. Nout is blijven eten en ’s avonds zijn mijn ouders langs geweest en is mijn vader blijven slapen. Gisteren hebben we een beetje gerommeld in huis. Arthur heeft veel geslapen en Isabelle heeft hele verkleedpartijen gehouden. Prima, laat ze maar ff hun gang gaan. Isabelle lijkt het allemaal wel te beseffen dat Robert begraven is en niet meer hier is. Arthur daarentegen gaat wel op zoek naar zijn vader. Verdrietig om te zien. We zijn nu vooral moe en gaan even pas op de plaats doen om bij te komen en tot rust te komen. Na alle hectiek is het voor de kinderen nodig weer structuur in ons dagelijks leven te brengen.

Graag wil ik met jullie een link delen met een soort van In Memoriam door een goede vriendin van Robert; Marleen Holtkamp. Robert had met haar plannen om voor de kinderen een herinneringsfilm te maken. Helaas is het daar niet meer van gekomen:  http://www.nuzakelijk.nl/marleen-holtkamp/2689217/sleutel-succes.html

Ik sluit dit bericht nu af, weet even niet zo goed meer wat te schrijven.

Veel lieve groeten van ons (Janine, Isabelle en Arthur) X

Symboliek afbeelding rouwkaart

Graag wil ik jullie uitleggen hoe wij tot de lay-out van de rouwkaart zijn gekomen. We krijgen veel  reacties daarop. De afbeelding op de rouwkaart is door Robert zelf in overleg met een kunstenaar, Henk Bosman (en vriend van ouders van Robert), tot stand gekomen. Henk heeft deze na aanwijzingen van Robert met houtskool getekend. De cirkels rondom de moeder, kinderen en de kist symboliseren de verbondenheid die er altijd zal blijven bestaan. De kaart is dus door Robert zelf bedacht en voor ons is de afbeelding erg waardevol.  Robert heeft ook tot in detail aangegeven hoe de activiteiten rond zijn begrafenis, vandaag  en morgen, eruit moeten zien.

Lieve groeten, Janine