Oude blog van Robert

Voordat ik op dit blog ging schrijven over ons leven rond de ziekte van Robert schreven we op een ander blog. Doordat dit blog allerlei migratieproblemen veelvuldig uit de lucht was en wij graag iedereen op de hoogte wilden houden van de situatie van Robert zijn we in november 2011 overgestapt naar deze blog. Voor diegenen die toch nog eens Robert's oude blog willen lezen: http://hetwelenweevanrobert.weblog.nl. Het is de bedoeling dat ik te zijner tijd de teksten van het oude blog overzet naar dit blog. Dat is alleen een hell of a job, dus dat wordt een lange termijn klus. Als iemand een tip heeft hoe dit snel en eenvoudig over te zetten, hoor ik die graag!

Gr. Janien

Een week met lastige momenten

Gisteren was het een half jaar geleden dat Robert is overleden. Wat gaat de tijd snel en wat missen we Robert zo erg. Het doet zeer dat Robert er niet meer is en het voelt als incompleet zijn. Bij speciale gelegenheden gaan mijn gedachten uit naar Robert en voelt het incompleet dat hij dat niet meer mee kan maken. Hij had er gewoon bij moeten zijn! Helaas mag dat niet zo zijn.  Pinkstermaandag zouden we eigenlijk ons 1-jarig huwelijksjubileum hebben moeten vieren. Ik had nooit verwacht dat ons huwelijk maar zo kort zou mogen duren. Ik ben blij en gelukkig dat ik met Robert getrouwd ben. We kunnen terugkijken op een mooie dag  in Vlieland met familie en dierbare vrienden. Robert was toen nog in een betrekkelijk goede conditie en heeft genoten van de mooie dag.Op dat moment was er nog geen aanleiding om te denken dat we maar een half jaar getrouwd zouden zijn. Ik ben blij en dankbaar dat we toen zijn getrouwd en dat we het later met de vrienden en familie aan het vaste land het feestje nog eens hebben over gedaan. Ik koester die dagen.  Door Robert’s overlijden is ons huwelijk ontbonden, maar zo voelt het niet. Mijn gevoel zegt dat ik nog getrouwd ben met de vader van mijn kinderen.

Gelukkig, het waren niet alleen maar beladen dagen de afgelopen week. Zo hebben we heerlijke zomerse dagen beleefd in het zwembadje in de tuin. Pinksterzondag zijn we relaxed met vrienden Brenda, Jeroen en Manou naar de Rietplas geweest en hebben aansluitend lekker met zijn allen gegeten. Een heerlijke topdag. Eentje om in te lijsten! Pinkstermaandag was dan ons 1-jarig huwelijksjubileum. Die dag ben ik goed doorgekomen. Mede omdat we de 7^e verjaardag van Stijn (zoon van Cis en Ries) hebben gevierd. Gelukkig wat afleiding. Wel heb ik samen met Helma, Richard en de kinderen het graf bezocht en heb een bloemetje neergelegd. Bij speciale/beladen momenten ga ik naar Robert en het komende jaar zullen die wel vaker gaan voorkomen.  Ik ben blij dat ik Isabelle en Arthur heb. Op sommige beladen momenten zorgen ze toch wel voor de nodige luchtigheid en afleiding. Met hen gaat het gelukkig goed. Ze zijn vrolijk, maar soms kan ik ze (net als iedere andere moeder) ook wel achter het behang plakken....

Als uitsmijter een fotootje van Isabelle en Arthur in het zwembadje!

Lieve groeten, Janine

Momenten

We zijn er een paar daagjes tussenuit geweest naar Noordwijk aan Zee. Het was heerlijk. De afgelopen week was een aaneenschakeling van feestjes, mooie, maar soms ook moeilijke momenten. Oma Reedijk is 7 mei jl. 85 jaar geworden en zaterdag de 12^e hadden we een etentje met de hele familie in een wokrestaurant. Zondag was het Moederdag. Gerda had kadootjes gekocht die de kinderen aan mij hebben gegeven. Dat is dan weer een slikmoment. Vorig jaar kreeg ik natuurlijk een ontbijtje op bed van Robert en de kinderen. Dat leek toen zo gewoon, maar het is eigenlijk heel bijzonder. Het is mooi om moeder te zijn en mooi om de echtgenote van Robert te mogen zijn. Robert is en blijft mijn man en de pappa van Isabelle en Arthur, alleen hij is er niet meer.

Dinsdag zijn we met vriendinnen Ciska en Su (en de kinderen) naar het Spoorwegmuseum in Utrecht geweest. Erg leuk en een aanrader voor kinderen. ’s Avonds snel ingepakt omdat we een paar daagjes naar Noordwijk zouden gaan met mijn ouders. Mijn vrienden Bart en Laura trouwden vrijdag in Delft. Ik was in de veronderstelling dat Noordwijk – Delft maar 20 minuten van elkaar af lag en vond dat een mooie aanleiding er tussen uit te gaan. De afstand was alleen iets meer, maar dat geeft niet.  Het was een mooie bruiloft met een prachtig bruidspaar. Tijdens zo’n dag komen er wel verdrietige momenten naar boven, maar ik heb vooral geprobeerd te genieten van het stralen door Bart en Laura.  De dagen in Noordwijk hebben we goed doorgemaakt. We zijn veel naar het strand geweest. Vooral Arthur genoot van het zand,  de zee en soms het zonnetje wat doorbrak. Bij het strand was een oude bus waar de kinderen in mochten spelen. Arthur was daar niet weg te slaan. Mooi om te zien dat ze het zo goed naar hun zin hebben en eigenlijk ook van kleine, simpele dingen kunnen genieten. Ik geloof dat het met de kinderen wel goed gaat. Daar ben ik blij om. Het zijn lieverds en ze ontwikkelen zich goed. Isabelle gaat na de zomer al weer naar de kleuterschool. Wat gaat de tijd toch snel…..

Vandaag vieren we de 70-jarige verjaardag van mijn schoonvader, Derk. Ondanks dat er vast en zeker een incompleet gevoel zal zijn, gaan we er een leuke middag van maken

Veel lieve groeten, Janine  

Voorjaar, kom maar op!

Lieve allemaal,

De maand april is voorbij gevlogen met veel bijzondere gelegenheden. Zo was er de eerste Pasen zonder Robert. Ondanks het gemis van Robert zijn we die best gezellig doorgekomen. Eerste Paasdag hebben we gezellig met mijn schoonouders doorgebracht met een paaslunch. Dat vind ik altijd heel gezellig én heel lekker. De kinderen vinden het ook leuk en opa Derk heeft genoten van zijn 4 kleinkinderen en is lekker met hen naar de kinderboerderij gegaan. Leuk! Tweede Paasdag was ook leuk met een bezoekje aan Disney on Ice in Utrecht met ouders en Arnout. Arthur was zelf erg vermoeid en viel halverwege de voorstelling in slaap. Dan nog de diploma-uitreiking en het 12 ½ jarige jubileum van mijn ma bij Reinaerde. Mijn moeder was samen met nog 2 anderen van de 30 de enige die haar diploma had behaald. Knap hoor! Zeker ook omdat ze het tussen de beslommeringen rondom het overlijden van Robert heeft afgerond. Op Goede Vrijdag op pad geweest met mijn schoonouders voor een grafsteen voor Robert. Dat is best nog lastig, maar in grote lijnen zijn we er wel uit. Dan natuurlijk mijn verjaardag, maar daarover heb ik al wat geschreven.

Inmiddels ook weer langzaam aan de slag gegaan op mijn werk. Het is heel fijn de draad weer enigszins op te pakken en weer wat ritme en structuur in je leven te krijgen. Ik werk 2 x 3 uur per week. In de praktijk is het wel vaak langer. Dat geeft niet, maar ik moet uitkijken dat ik het weer niet te gek doe. Dat is namelijk het aard van het beestje! Ik krabbel heel langzaam weer op en sterk, zowel fysiek als mentaal, weer langzaam aan. Het zou zonde zijn als ik dat zomaar weer “weggooi”.  Het is heel fijn weer bij mijn collega’s van de JBN te zijn. Ik zit niet langer meer achter de geraniums :-) en hoor weer eens wat andere verhalen. Op mijn werk zijn ze ook voorzichtig met me. Dat koester ik.

Gisteren met de kinderen naar de dierentuin geweest. De kinderen hebben enorm genoten. Via een forum ben ik in contact gekomen met een aantal vrouwen die hun partner zijn verloren en ook jonge kinderen hebben. Vooraf was ik redelijk sceptisch, maar het was eigenlijk heel erg gezellig. Met name voor de kinderen was het leuk. Het was aandoenlijk om te zien hoe snel Isabelle aansluiting had met een ander meisje en ze over hun papa’s spraken. Mooi om te zien. Het was een mooie, maar vooral gezellige dag. 

Vandaag dan Koninginnedag.  Nog geen idee hoe we daar invulling aan gaan geven. Eerst maar even rustig aan wakker worden. De kinderen zijn nog lekker aan het spelen. Beter….

(Arthur en Isabelle in het treintje in de Dierentuin)

Heel langzaam wordt ook de natuur weer wakker. Hopelijk wordt het snel mooi voorjaar en kunnen we genieten van het zonnetje. Daar ben ik wel aan toe! Het helpt ook bij het je wat gezelliger voelen. Als het mooi weer is en je bent lekker bezig, dan ziet het leven er toch wat mooier en minder somber uit zonder Robert.  

Tot later, Janine

Vrijdag de 13e......

Gisteren was ik jarig. Ik ben gisteren 38 geworden. Het is de eerste verjaardag zonder Robert, dus de spreuk van Loesje ging dit jaar wel heel letterlijk voor me op “Het leven is een feestje, je moet alleen zelf de slingers ophangen” J.  De eerste verjaardag dat ik niet op bed verrast werd door Robert (en later ook de kinderen) met kadootjes.  Dat was toch best wel moeilijk en het is weer wennen. Weer een nieuwe situatie en een nieuw moment.  Rond de klok van 07.00 uur stond mijn moeder voor de deur met een heleboel lieve kadootjes namens de kinderen. Zo lief dat ze daar aan gedacht had. Later die ochtend stond een moeder van een crèchegenootje van Isabelle en Arthur en toevallig ook nog een ex-vriendinnetje van Robert, Maleene, voor de deur.  Ik had het ooit eens gehad over de mooie taarten die zij maakt. Nu had ze als verassing een super mooie taart gemaakt voor me. Ook dat is zo lief.  Daarna ben ik met de kinderen naar Ballorig geweest en hebben we een leuke ochtend en middag gehad. Die middag nog verjaardagsbezoek gehad van mijn lieve vriendinnetje Brenda en buurvrouw Miranda. ’s Avonds kwamen mijn schoonouders, ouders, Helma en Arnout voor een klein taartje en een kopje koffie. Mede dankzij de lieve felicitatiekaartjes, -smsjes, -berichtjes en kadootjes is het toch een fijne dag geweest.

Vandaag, vrijdag de 13^e, is het een jaar geleden dat ik in ondertrouw ben gegaan met Robert. Ik had toen nooit kunnen vermoeden dat ik een jaar later aan zijn graf zou staan. Vanmiddag ben ik even bij Robert geweest en heb ik een bos witte rozen neergelegd. Het is altijd fijn om bij Robert te zijn. Het geeft rust en ook kan ik soms ontladen en mijn verhaal bij hem doen.  Het is verdrietig dat ons huwelijk maar een half jaar heeft mogen duren, maar het is niet anders. Ik probeer er maar het beste van te maken. De dag is toch weer goed en positief afgesloten met een gezellig etentje met collega’s ter gelegenheid van het 25-jarige jubileum van collega Tania.

Vrijdag de 13^e was dus geen ramp- of ongeluksdag, maar wel eentje met een lach en een traan!

Tot later, Janine

Robert Long: "Na zijn dood"

Prachtig lied van Robert Long wat mijn gevoel dekt. Vooral het einde vind ik mooi met de sterke boodschap!

 http://www.youtube.com/watch?v=S-pgDfUqXlw

NB: ik weet niet zo goed hoe ik het filmpje direct in het bericht krijg, iemand tips?

Dankkaart

Dag allemaal,

Zoals beloofd digitaal de dankkaart die verstuurd is. De dankkaart heb ik zelf samengesteld. Ik wilde graag een persoonlijke kaart met een terugblik op het leven van Robert. Het was erg lastig foto's te selecteren omdat er zoveel mooie foto's van Robert zijn. Robert was voor mij, niet alleen aan de buitenkant, maar zeker aan de binnenkant een mooie man. Het is wel heel verdrietig om te zien dat Robert zienderogen de laatste jaren toch veranderd is. Robert had het daar wel moeilijk mee.  Dat was verdrietig om te zien. Mij maakte het niks uit. Ik heb het fijn gehad met Robert en onze relatie ging, ondanks de vele zorgen en het verdriet, vanzelf. Ik zeg altijd maar zo: 'liever deze zes jaren met Robert dan tig jaren met iemand waar ik het niet zo fijn mee heb'.

Lekker ventje!

Weer eens een vrolijke foto van ons kleine mannetje!

Dank en herinnering

Mijn laptop doet het weer! Fijn om weer wat vaker online te kunnen zijn. Al heb ik weinig behoefte op het moment om achter de PC te zitten omdat het mooie weer lonkt. Het is heerlijk toeven in de tuin buiten met de kinderen. Ook zijn we vaak te vinden in het speeltuintje bij ons voor. De kinderen spelen graag met de buurkindjes.

Het is inmiddels alweer bijna vier maanden geleden dat Robert is overleden. Ook al gaat het steeds iets beter met ons, het is en blijft een heel groot gemis. We missen hem vaak bij de meest simpele dingen. Robert was altijd een kei in het bakken van spek dobbelsteentjes. Die waren altijd superlekker, bij mij branden ze altijd aan. Een cartridge vervangen? Hoe doe ik dat? Een lampje verwisselen? Een batterijtje in een speelgoedje van de kinderen plaatsen. Robert deed dat altijd. Ook wel ongeëmancipeerd om te merken dat je zodra je een relatie krijgt in het ouderwetse rollenpatroon vervalt. Voordat ik Robert leerde kennen en alleen woonde deed ik gewoon alles zelf. Enerzijds wel fijn dat ik ook wel weet hoe het moet. Bovendien heb ik schoonpa, pa, broer en ooms die me helpen bij de wat ingewikkeldere klusjes.

Zoals eerder aangegeven in mijn berichtje van de vorige keer, hebben we dankkaarten verstuurd. Er zijn veel mensen die ook via de mail of via facebook of dit medium meegeleefd hebben met ons. Ook hen wil ik graag bedanken voor alle steun die we hebben mogen ontvangen. Het deed én doet ons goed te weten dat er vele mensen zijn die aan ons denken. Heel regelmatig ontvangen we nog lieve kaartjes. Dat is ontzettend fijn. De herinneringskaarten druppelen inmiddels binnen. Minder hard, eerlijk gezegd, als ik had gehoopt. Het is heel mooi om te lezen hoe ieder zich Robert herinnert. De kinderen zullen straks met liefde hun papa kunnen herinneren.  De herinneringskaarten zijn dan ook van harte welkom. Overigens is een andere vorm van herinnering ook welkom. Er zijn ook brieven, tekeningen en foto’s binnen gekomen. Allemaal heel erg welkom en voor de kinderen straks mooi om terug te kijken op de fantastische papa die ze hebben.

Heel veel lieve groeten,

Janine

Toch maar weer mooi te pakken.....

..... die mooie lentedag gisteren! Gisteren was het een lekkere zonnige dag. De kinderen hebben lekker buiten gespeeld in het zonnetje. Heerlijk. De laatste paar weken zijn we sowieso wat meer buiten te vinden. Dan voel je je al een stukje beter. De geur van de lente doet maken dat je je een stuk beter voelt.

Hoe gaat het met ons? Met de kinderen gaat het naar omstandigheden goed. Arthur is twee, zegt nee én doet nee. Het is een eigenwijs mannetje met een sterke wil. Ik kan en wil hem bijvoorbeeld niet altijd tillen, maar meneer blijft gerust staan als je wil dat hij zelf loopt. Je moet aardig wat geduld hebben om dan consequent te blijven. Pas geleden ook in de supermarkt meegemaakt dat hij zijn zin niet kreeg en midden op de vloer begon te krijsen. Pfff… lastig om dan rustig te blijven. Je voelt je, ook al weet je dat het helemaal niet nodig is, toch opgelaten. Maar goed, beter een eigen willetje als een suf kereltje, denk ik dan maar zo. Alhoewel het soms wel erg vermoeiend is. Met Isabelle gaat het ook goed. Ze groeit al richting kleuter en mag na de zomer naar de kleuterschool. Daar is ze al erg aan toe. Sinds vorige week gaat ze op zaterdag naar de gym. Dat vindt ze helemaal geweldig en voor mij  is het fijn omdat ik dan even exclusieve aandacht voor Arthur heb en samen met hem wat boodschapjes kan doen. Ook al is het soms best pittig; twee kindjes van 2 en 3 in je eentje opvoeden, ik geniet er enorm van en zou ze voor geen goud willen missen. Met mij gaat het eigenlijk wel redelijk. Ik bouw heel langzaam op. Mijn weerstand (zowel fysiek als mentaal) staat eigenlijk op het nulpunt. Er hoeft maar een griepje of verkoudheid langs te komen vliegen of ik heb het wel te pakken. Ook mentaal hoeft er maar weinig te gebeuren of ik kan erg emotioneel worden. Ik besef me wel dat het fijn is dat mijn werkgever me de tijd en rust geeft om te herstellen en besef daarnaast ook dat ik de afgelopen jaren toch wel roofbouw op mezelf gepleegd heb na twee zwangerschappen en alle zorgen en verdriet rondom Robert.  Het heeft tijd nodig, zegt men en daar vertrouw ik dan maar op.

Morgen gaan Isabelle en ik met Claudia en haar dochter Rani naar het concert van K3 in Ahoy. Isabelle verheugt zich er erg op en is in haar sas met haar nieuwe K3 regenboogjurkje. Arthur gaat logeren bij Tante Ans en Ome Ben. De dagen daarna logeren wij met zijn allen bij mijn moeder. Mijn vader is op skivakantie met collega’s en ik heb wat afspraken staan dus is het mooi te combineren om bij mijn moeder te zijn. Zij heeft wat gezelligheid om zich heen en ik heb directe oppas. Het regelen van oppas als ik even weg moet is soms een heel georganiseer. Maar tot nu toe lukt het goed door de hulp van ouders, buren, tantes en ooms.

Enkele weken geleden heb ik de dankkaarten verstuurd. Ik had dat ook graag willen plaatsen op dit blog, maar het document staat op mijn laptop en die is sinds enige tijd stuk. Als de laptop weer gemaakt is, zal ik de dankkaart ook hier plaatsen. Ik wil namelijk ook iedereen bedanken die ons via dit medium medeleven heeft betuigd.

Tot later,

Janine x

Zo.......

Isabelle en Arthur liggen weer op bed. Fijn, tijd voor mezelf. Ik ben al een paar dagen grieperig en af en toe koortsig en sleep me eigenlijk de dagen even door. Gisteren waren de kinderen naar de chreche en heb ik lekker de hele dag op bed gelegen. Beetje bijkomen. Arnout was zo lief de kinderen te brengen en te halen en ook nog te koken. Fijn zo’n vangnet!

Woensdag weer een enigszins enerverende avondje achter de rug. Na het avondeten was ik de boel aan het opruimen en Isabelle en Arthur waren wat aan het rommelen op een gegeven moment viel Arthur, na een duw van Isabelle, met als gevolg aardig wat bloed op zijn achterhoofd, overhemdje en helaas ook op de bank. Na overleg met de huisartsenpost , samen met buurman Erik, met de kleine jongen daar even langs geweest. Uiteindelijk heeft de arts besloten het niet te lijmen omdat de wond niet al te veel zou wijken en het nadeel van lijmen is dat het ook in het haar van de kleine jongen zou gaan zitten. Arthur lijkt weinig last van te hebben van het gat(je) in zijn hoofd.

Vandaag met de kinderen pizza gemaakt. Dat vonden ze weer hartstikke leuk. Voor het naar bed gaan nog even lekker met ze gespeeld. Zo grappig hoe creatief kinderen toch kunnen zijn. Een paar weken geleden had Isabelle “Twister” gespeeld op de verjaardag van Julia (dochter van oud-collega Anita van de KNSB) en nu speelde ze dat op haar dekbed die uit roze en blauwe vlakjes bestaat. Grappig dat kinderen die creativiteit en fantasie hebben en jammer dat je als volwassene dat kennelijk verliest.

Dit was weer even een "kijkje" in ons leven.

Tot later maar weer!

Lieve groeten, Janine

In je handjes klappen...

Een tijdje geleden las ik een blog van een lotgenoot (hij neemt het me vast niet in dank dat ik hem zo benoem J) en hij gaf aan dat het leven eigenlijk niks aan was zonder zijn partner. Dat is me bijgebleven en zo voelt het helaas ook.  Ik mis Robert elke dag en schiet vol bij de simpelste dingen. Als ik een knoflookje aan het snijden ben met de messen van Robert, waar hij zo zuinig op was, gaan mijn herinneringen terug naar de tijd dat ik met hem in Duivenkamp woonde. Ik heb samen met Robert zo genoten van de relaxte zondagen dat hij lekker voor ons kookte en zijn messen daarbij gebruikte. Helaas is dat niet meer. Nu even geen geklaag meer, ik zal dit keer eens proberen er weer eens een positief stukje van te maken.

Er zijn ook positieve leuke dingen in mijn leven. Ik mag in mijn handjes klappen met (in willekeurige volgorde):

-          mijn ouders en schoonouders die altijd voor ons klaarstaan;

-          mijn broertje die langskomt om met de kindjes te spelen en mij te helpen; 

-          mijn schoonzusje Helma die op dinsdag op de kinderen past zodat ik naar de yoga kan;

-          de vele lieve vrienden en vriendinnen, tantes en ooms die bellen voor een kletspraatje, leuke uitjes en op de kinderen passen;  

-          mijn werkgever, de JBN, en de collega's die me de tijd en rust gunnen om het rouwproces goed te doorlopen;

-          Marcel van de Kerkhof, die foto’s tijdens de begrafenis heeft gemaakt en er een mooi boek van heeft gemaakt;

-          de buurvrouw die zo nu en dan een bakkie eten komt brengen;

-          de buurman die elke week de kliko aan de weg zet en me helpt bij hand en spandiensten;

-          de buurvrouw die belt of ik zin heb in een glaasje wijn of een bakkie koffie;

-          de buurvrouw die met een grote tas kleding voor Isabelle voor de deur staat;

-          de lieve dames van de thuiszorg die onlangs langs kwamen met een mooie bos bloemen;

-          de buurmannen die het riet voor me weggehaald hebben;

-          de lieve “juffen en meesters” van de crèche;

-          iedereen die lieve reacties stuurt op mijn blogs;

-          tenslotte iedereen die voor me klaar staat en die ik vergeten ben;

-          etc. etc.

Ik koester het dat zij er voor mij zijn en ben heel erg blij mee. Ik heb ze heel hard nodig en dank iedereen voor alle hulp en het luisterend oor dat zij mij bieden. Ik ben blij dat jullie er voor me zijn. Robert zou er ook blij mij zijn geweest.  Dank jullie wel!

Nog even iets anders; het is natuurlijk een mooie ijsperiode. We genieten daar met volle teugen van. Ook het water naast ons huis is mooi bevroren en vanaf de bank kunnen we zo direct het ijs op. Ideaal! Isabelle vindt het schaatsen erg leuk. Arthur vindt het wat minder, maar hij is ook nog zo klein.  Jammer dat de vorst niet nog eventjes aanhoudt en we niet nog eens extra kunnen genieten van een Elfstedentocht. Ik had het prachtig gevonden, maar het mag niet zo zijn. In bijlage een drietal foto's van de kinderen die genieten genieten van het ijs.

Heel veel lieve groeten,

Janine

Op en af....

Ik krijg veel berichtjes met vragen hoe het nou gaat met mij en de kinderen. Het is saai misschien, maar het gaat redelijk. Het gaat op en af. Er zijn dagen dat het goed gaat en ik me wel redelijk voel. Andere dagen is het echt pet. Ook al heb ik de laatste paar maanden, voor het overlijden, door de vele ziekenhuisbezoeken Robert al veel moeten missen, het is toch een zwaar gelag. Het valt me ook wel tegen, eerlijk gezegd. Van tevoren kun je je niet voorstellen hoe het voelt om iemand te missen. Ik merk in mijn omgeving dat het gemis ook bij anderen op veel verschillende momenten naar voren komt. Het is wel “fijn” te merken dat Robert door anderen ook gemist wordt, maar het is ook lastig om bij anderen daar het verdriet om te zien. Met familie (en ook anderen) kan ik het verdriet om Robert goed delen en kunnen we goed praten over het feit dat Robert niet meer bij ons is. Er worden aardig wat traantjes weggepinkt en de Kleenex heeft een goede klant aan ons, ha, ha…… Het heeft, hoe cliché ook, allemaal tijd nodig. Terugkijkend, merk ik dat ik, samen met Robert en familie, twee jaar heb lopen buffelen/vechten tegen de ziekte. Nu komt alle emotie eruit en moet ik zorgen dat ons leven weer op orde komt. Het komt goed. Geduld is een schone zaak zullen we maar zeggen.

Vorige week was het bordje voor op het graf klaar. Op het bordje staat Robert’s naam en Ro’s geboorte- en sterfdatum. Het is een erg mooi bordje van natuursteen geworden. Ik ben er blij mee dat hij nu niet meer anoniem op de begraafplaats ligt. Ik ga graag naar het graf en ga meerdere keren per week naar Robert toe. Zo nu en dan ga ik met de kinderen naar het graf van hun Papa. Isabelle heeft vorige week een paarse hawai-slinger bij Papa neergelegd. Arthur harkt, op zijn manier, het graf van Papa aan. Het was heel aandoenlijk; vorige week zeiden ze bij het afscheid van Papa: “Dag lieve Papa, tot de volgende keer”. Dan krijg je wel een brok in je keel. Met de kinderen gaat het wel goed. Ze worden weer wat rustiger. Ook voor hen is het een lastige tijd (geweest). In de periode van Robert’s ziekbed zijn ze veel naar de Opa’s en Oma’s geweest. Dat is heel fijn, maar ook verwarrend voor hen.  Veel mensen vragen of ze er last van hebben dat Papa is overleden. Ik kan daar eigenlijk geen zinnig antwoord op geven. Arthur vraagt als hij verdrietig is of zijn zin niet krijgt wel eens naar zijn papa. Isabelle praat wel eens over Papa, vraagt waar hij is, maar gaat daarna weer verder met spelen. Robert had toen hij boven op bed lag, een belletje waarop hij sloeg als hij iets nodig had. Dat belletje is me wel dierbaar. Onlangs speelde Isabelle met het belletje, keek ze naar boven, sloeg er op en zei: "Papa, kom je nou van de wolken af?". Dat vind ik wel rot. De tijd zal leren wat voor impact het heeft dat hun Papa er niet meer is. Ze hebben een SUPERPAPA, alleen hij is er nu fysiek niet meer. In onze herinneringen en in ons hart zal hij altijd aanwezig zijn.

Voor nu weer even genoeg.

Tot later, Janine

Tweede verjaardag van Arthur

Gisteren hebben we (uitgesteld) de verjaardag van Arthur gevierd. Alle mensen, wat is die jongen toch verwend. Van speelgoed van Cars tot aan Chuggington. Ook kun je Arthur binnenkort inhuren voor allerlei hand- en spandiensten, want hij is voorzien van een elektrische boor, een elektrische schroevendraaier, etc. Erg leuk! Het was een drukke, hectische verjaardag. De eerste zonder Robert. In de aanloop ernaar vond ik het wel lastig en zo nu en dan ook behoorlijke emotioneel omdat je met het opzoeken van de verjaardagsspullen toch weer herinnerd wordt aan het laatste feestje wat we hadden met Robert in oktober. We vierden toen zijn 40^e verjaardag. Deze week was sowieso niet mijn topweek. Ik had een behoorlijke off-week. Ik was niet echt gezellig. Het heeft tijd en rust nodig. Ik merk dat het besef en het gemis nu pas in alle hevigheid naar boven komt.

Van de week heb ik een bordje voor bij Robert op het graf besteld. Een dezer dagen ga ik dat plaatsen. Ik ga vrij regelmatig naar het graf van Robert. Ik vind het fijn om daar te zijn en tegen Robert te praten. Vanmiddag ga ik er met de kinderen heen om een plantje neer te zetten.

De kinderen zijn lekker aan het spelen om een gedeelte van het nieuwe speelgoed. Een groot gedeelte heb ik even opgeborgen op zolder. Als het tocht nog een hevige winter wordt, heb ik nog een mooie voorraad speelgoed.

Hierbij een foto van het feestvarken aan de taart!

Groeten, Janine

Weer eens een berichtje van ons

Oud en Nieuw hebben Isabelle, Arthur en ik bij Richard en Ciska (nichtje, maar ook mijn langste vriendin) gevierd. Dat was, op een enkel verdrietig momentje na, eigenlijk best ontspannen. We zijn ook bij hen blijven slapen. Het is praktisch gezien sowieso al een grote uitdaging om in de nacht met twee kleine kindjes thuis te komen. Wij wonen aan een autovrij kindvriendelijk hofje en dan is het best lastig om twee slapende kindjes alleen uit de auto te tillen. Met Tweede Kerstdag had ik dat opgelost door ze in de dubbele kinderwagen te zetten. Dat ging heel goed, maar ik ben niet zo’n held met vuurwerk, dus was het fijn dat we bij Cis en Ries konden slapen en ik niet hoefde auto te rijden. Nieuwjaarsdag zijn we bij de ouders langs geweest om hen het beste te wensen. Op dinsdag en donderdag hetzelfde gedaan bij de oma’s (Masmeijer en Reedijk). Op weg naar huis (vanuit Oma Reedijk) kregen we door de storm een grote tak op de voorruit, resultaat kapotte ruitenwissers. Dat was wel even schrikken, maar de schade viel gelukkig mee.

Afgelopen woensdag ben ik bij Robert’s graf geweest. Ik heb alle rouwstukken van het graf gehaald. Het was een kliko vol. Erg indrukwekkend. Het maakte me ook weer verdrietig. Het was weer een stapje verder. Daarna was ik even bij de apotheek om medicijnen van Robert terug te brengen. Daar condoleerde mijn favo apotheker mij en vroeg hij hoe met ons was. Ik schoot natuurlijk weer vol. Ik merk dat alle eerste dingen die ik onderneem toch een soort van drempel zijn en dat dit emotioneel   best lastig is. Dat zal de komende tijd wel vaker zo zijn.

Vandaag was de afscheidsreceptie van Arie Kauffman, mijn directeur. Ik heb toch al snel 10 jaar met Arie samengewerkt en dat is ook weer een afsluiting van een mooie, leerzame periode. Arie heeft mij zien ontwikkelen van meisje tot moeder/echtgenote. Ook dit is weer een soort van afsluiting van een hoofdstuk in mijn leven.

De kinderen waren vandaag elders onder de pannen. Isabelle is uit logeren bij Opa Derk en Oma Gerda. Arthur is met vrienden Suzanne, Pascal en hun zoon Nick naar de dierentuin geweest. Arthur heeft het erg leuk gehad. Vanavond heerlijk met mijn kleine ventje pizza gegeten op de bank. We hebben heerlijk genoten van elkaar. Het is een heerlijk, vrolijk mannetje.

Nu volop in de voorbereiding voor de verjaardag van Arthur. Arthur viert het vrijdag op de crèche en zaterdag gewoon thuis voor familie en vrienden. We gaan er een mooi feestje voor de kleine jongen van te maken.

Tot later, Janine

Het jaar 2011…. Nu op weg naar 2012!

Lieve allemaal,

Het is een bewogen jaar geweest wat we achter de rug hebben. Het jaar startte met de operatie van Robert waarbij hij zijn gehoor aan de rechterkant verloor en zijn evenwichtsorgaan beschadigd werd. Weer tijden waarbij vooral Robert mentaal een tik kreeg en moest inleveren. In april het bericht dat er in zijn schedelbasis ook wat groeide en hetgeen ze in januari weggehaald hadden vermoedelijk toch weer terug was gekomen. En toen waren er eventjes betere tijden. Robert en ik gingen trouwen! De maanden mei en juni stonden in het teken van vele leuke feestjes. Robert werd door zijn vrienden meegenomen en ik werd verrast door de vriendinnen en ook nog door de collega's van het werk. 28 mei zijn we getrouwd op een stormachtig Vlieland. Ondanks het snertweer hebben we mooie dagen beleefd en kijk ik er met veel plezier op terug. Wat hebben we genoten die dagen en wat is het (achteraf gezien) een mooie herinnering en goed dat we getrouwd zijn. 11 juni was het feestje voor de mensen “aan de wal”. Ook dat was een mooie dag voor ons met veel ontspannen mensen om ons heen. En toen werd het juli en werd geconstateerd dat Robert een metastase had in zijn hals. Daar werd hij in augustus aan geopereerd. Daarna is het een rollercoaster geweest van, vooral veel verdrietige, emoties met de ontdekking van de metastase in zijn ruggenwervel, zijn schaambeen en heup en de achteruitgang van de algehele conditie van Robert. Met als gevolg dat we Robert helaas op 03.12.11 hebben verloren.

De kerstdagen zijn we redelijk goed doorgekomen. Het waren, naar mijn gevoel, geen droevige dagen. Natuurlijk was er zo nu  en dan verdriet om het gemis van Robert, maar we hebben vooral herinneringen opgehaald. Het is fijn om die met de (schoon)ouders, schoonzus en broer te kunnen delen. Nu dan op weg naar 2012. Het is raar om het jaar zonder Robert in te gaan. Ook verdrietig. Ik ga maar proberen het jaar 2012 positief, energiek en krachtig in te gaan. Ik hoop dat we deze zomer met zijn drietjes in het warme zeewater kunnen zitten en dat ik de kleintjes kan vertellen dat papa op een wolkje zit die boven de zee hangt en hen kan vertellen hoe geweldig hun papa wel niet was. Ik wil proberen het leven zo goed als mogelijk weer op te pakken met als motto: "koester het verleden, geniet van het heden en ga de toekomst zo positief mogelijk in".

Ik wens jullie allen een gezellig en goed uiteinde en wens jullie alle goeds (maar vooral gezondheid) voor 2012!

Tot later!

Janine

Wat je belooft, moet je doen....

is iets wat Isabelle vaak zegt. Ik had aangegeven nog een foto te plaatsen van de bloemenzee op het graf van Robert. Bij deze dus.....

Lieve groeten, Janine

Poes Poes

Lieve allemaal,
We hebben helaas toch weer wat merkwaardige dagen achter de rug. Begin deze week schreef ik over Poes Poes dat het goed met haar ging. In de loop van dinsdag ging het steeds minder goed met haar. Ze werd erg sloom en hangerig. Woensdag ben ik met haar bij de dierenarts geweest en helaas had deze niet zulk goed nieuws. Poes Poes had een mega melkkliertumor. Deze was zeer moeilijk operabel en de tumor zou vrijwel gegarandeerd terugkomen na de operatie. Ook kon hij, gezien de leeftijd van Poes Poes (ruim 15 jaar), niet aangeven of en hoe zij de operatie zou doorstaan. De laatste tijd werd er door Poes Poes op de meest vreemde plekken geurineerd. Volgens de dierenarts ook een aanwijzing dat ze last heeft van de tumor. Er waren twee opties opereren of laten inslapen. Gezien haar leeftijd, het mooie leven wat ze heeft gehad en de lijdensweg die ik haar wilde besparen heb ik gekozen voor het inslapen. Een heel verdrietige keuze die ik op een ontzettend rot moment moest nemen. Het was Robert's poes en zo kort na zijn overlijden is het heel verdrietig weer een stukje minder Robert in huis te hebben. Poes Poes was altijd aanwezig en lekker ondeugdend, dus het is weer een stukje stiller in huis. Dat en het feit dat er weer eens tukje "tastbaar Robert" weg is heeft me wel verdrietig gemaakt.

Nu op weg naar de kerstdagen. Ik vier het met ouders en schoonouders. Ik laat het maar over me heenkomen. Er zullen vast momenten komen die me herinneren aan Robert en die verdrietig zullen zijn.

Lieve allemaal, geniet van de kerstdagen en jullie dierbaren!

Lieve groeten, Janine

Toch weer thuiszorg :-)

Dag allemaal,

Voor wie het niet weet; wij hebben twee poezen; Kat en Poes Poes. Deze hebben al de bejaarde leeftijd bereikt, maar zijn allebei nog actief en fief. Poes Poes heeft al een tijdje een "bal" op haar buik. Gisteravond ging ik redelijk bijtijds naar bed en de bejaarden waren beneden ruzie aan het maken. Ik wilde gaan ingrijpen en Poes Poes liep langs mij heen de trap op. Een heel spoor van bloed achter zich latend. De hele trap zat onder. Wat een slachtpartij! Beneden was de chaos nog groter. De halve woonkamer lag onder het bloed. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik nogal een schijterd ben voor wat betreft het oppakken van poezen. Buurman Erik dus opgetrommeld. Die kon ook niet zo snel zien wat er aan de hand is. Nu heb ik het geluk dat Buurvrouw Ans (Angela eigenlijk) dierenartsassistent is en haar hebben we dan ook gebeld. Die wist wel van wanten en constateerde al snel dat het abces was gesprongen. Ans komt de komende tijd (hoe lief) de wond van Poes Poes dagelijks verzorgen. Dus we hebben weer thuiszorg!

Met Poes Poes gaat het overigens prima.

Lieve groeten, Janine

Toch gelukt!

Gisteravond heb ik de kerstboom gezet. Het is een nepperd. Het in elkaar zetten, was toch iets lastiger als ik dacht. Het onderstel in elkaar zetten, was voor mij al een grote opdracht. Gelukkig had handige buurman Thijs het snel voor elkaar. Ik vond het best heel lastig en confronterend om de kerstboom te plaatsen. Veel herinneringen die ik met Robert heb, kwamen weer naar boven. Robert hield heel erg van het optuigen van de boom en dat is niet echt mijn ding. Maar het is gelukt.

Gisterenmiddag ben ik met de kinderen en Tante Ans naar een voorstelling naar Dirk Scheele in Breukelen geweest. Het was erg leuk, maar vond het ook wel weer moeilijk. Ik had de kaartjes al een tijdje geleden besteld en het plan was er met Robert naar toe te gaan. Dat is niet gelukt. De kinderen zijn goed verwend door Tante Ans. Ze hebben een mooie DVD en t-shirt van Dirk Scheele gehad. Ook hebben ze een mooie kerststal gehad. Erg leuk.

De komende dagen ga ik proberen te herstellen. Ik heb een luchtweginfectie en keelontsteking en heb daarvoor antibiotica. Het lijkt nu eindelijk aan te slaan. Ik werd er een beetje moedeloos en radeloos van. Ik voel me emotioneel gezien al niet zo goed en dan is het niet zo'n pretje als je je ook lichamelijk niet goed voelt. Maar het komt goed. In de tussentijd wel wat zaken rondom het overlijden van Robert geregeld. Wat een papierwerk is dat. Snap eigenlijk niet dat er niet een service bestaat vergelijkbaar met de verhuisservice. Wat een gedoe zeg. De halve wereld moet een kopie van de overlijdensakte hebben.

Ik merk aan mezelf dat ik op het moment, na de hectiek van de ziekenhuisopnames, thuiszorg en het overlijden van Robert vooral behoefte heb aan rust. Het is niet persoonlijk bedoeld, maar ik reageer niet altijd positief en enthousiast op de goedbedoelde telefoontjes, smsjes en bezoeken. Sorry, daarvoor. Het komt wel weer.

Straks even het centrum in. Ik wil kerstkaarten kopen en gaan versturen. Ook dat gaat gewoon door. Ik vind het alleen erg moeilijk om Robert's naam er niet meer op te zetten. Ik heb dan ook besloten om op de PC gewoon wat te maken en dat te plakken op de kaarten. Misschien niet zo persoonlijk als handgeschreven, maar het is ff niet anders.

Tot later, Janine