In memoriam: Robert Okken

Lieve allemaal,

Op 3 december 2011, nu bijna een jaar geleden, hebben we afscheid moeten nemen van Robert en daarmee ook van het fijne leven dat Robert, de kinderen en ik samen hadden.

Het is een moeilijk en emotioneel jaar geweest. Vol verlangen naar wat is geweest en wat helaas nooit meer terug zal komen. Maar het was tegelijkertijd ook een jaar vol mooie nieuwe herinneringen, (nieuwe) vriendschappen en verbondenheid. Een jaar waarin de kinderen zijn gegroeid en zich verder hebben ontwikkeld en waarin ik heb ondervonden hoe fijn het is in moeilijke tijden steun te krijgen van familie, vrienden en kennissen.

De herinneringen aan Robert vervagen gelukkig niet. Ze zijn in sommige opzichten juist sterker geworden. Ik zie Robert terug in Arthur en Isabelle, maar ook in grote en kleine dingen die ik dagelijks tegenkom.

Vanaf morgen, 4 november, plaats ik dertig dagen lang een berichtje op dit blog met iets (muziek, foto of iets anders) wat mij (en misschien ook andereren ) aan Robert herinnert. Dingen die mij doen denken aan wie hij was, wat hij voor mij heeft betekend en hoe fijn wij het samen hadden. Gewoon om weer even liefdevol terug te gaan in de tijd en te laten zien hoe bijzonder hij (voor mij en ook anderen) was en altijd zal blijven. Ook als herinnering voor de kinderen later, zodat ze terug kunnen lezen hoe bijzonder hun vader voor mij en vele anderen was. Het laatste berichtje plaats ik op 3 december 2012.

Veel lieve groeten, Janine

Jaren '70 feestje: 01.10.11

Vorig jaar vierden we op 1 oktober dat Robert op 9 september de mijlpaal van 40 jaar had bereikt. Oorspronkelijk zou Robert dat op 10.09.11 vieren, maar door een foutieve inschatting (netjes gezegd) in het ziekenhuis was hij niet in staat het die dag te vieren en hebben we het feestje moeten uitstellen naar de eerste van oktober. Robert heeft er een tijdlang naar toe geleefd om zijn veertigste verjaardag te kunnen vieren en was druk doende met het uitzoeken van de juiste jaren ’70 muziek. Die avond zelf stond alles in het teken van de jaren ’70; iedereen had de moeite genomen in de bij die tijd horende kleding te komen, er stonden sigaretjes op tafel en natuurlijk ontbraken de discobal, de discolampen, de knakworstjes, chips met dipsausjes,  pelpinda’s en kaasblokjes met een druif erop niet. Zelfs Elvis en John Travolta met Oliva waren aanwezig. Helaas was de avond zelf, achteraf gezien, de laatste ontmoeting van Robert met een flink aantal lieve vrienden en familieleden.

Halverwege de avond was Robert helaas al zo moe dat hij tegen middernacht afscheid heeft moeten nemen van alle gasten en zijn bed is in gekropen. Een bijzondere avond was het en misschien achteraf gezien ook een heel verdrietige en gedenkwaardige avond.

Toch nog een kleine vrolijke noot als uitbrander; een kleine foto van Robert en mij van die avond, geheel gekleed in jaren ’70 stijl:

Veel lieve groeten van ons,

Janine, Isabelle en Arthur

09.09.71: geboortedag van Robert

Zondag is Robert jarig.  We gaan er een mooie dag van maken.  Robert vond altijd dat je verjaardagen moest vieren omdat je voor elk jaar dankbaar moet zijn. We zullen dan zeker ook stil staan bij zijn geboorte- en verjaardag: 09.09.71. Ik ben dankbaar dat ik Robert heb mogen leren kennen en een mooie tijd met hem heb mogen doorbrengen.  Ik koester die herinneringen.

Zondag in de ochtend komen mijn schoonouders, ouders, schoonzus, broer, zwager, nichtje en neefje om een kopje koffie te drinken. In de middag ben ik met de kinderen en gaan we iets leuks doen.

Zoals al geschreven hechtte Robert erg aan het vieren van zijn verjaardag. Voor hem is een van de leukste verjaardagen die hij gevierd heeft, zijn verjaardag in 2005 in Duivenkamp. Dat was, naar ik begrepen heb (ik was nl. toen nog niet beeld J) een memorabele avond met veel jol en jolijt. Hieronder een foto van Robert van die avond. Wat een lekker ding. Toch?

Heel veel lieve groeten,

Janine

Grafsteen

Twee weken geleden is de grafsteen van Robert geplaatst. De steen heb ik samen met mijn schoonouders uitgekozen en we zijn erg tevreden met het resultaat. Het is heel lastig om je vooraf voor te stellen hoe de steen er komt uit te zien. Je krijgt wel een tekening en een monster van de steen, maar dan blijft het toch nog lastig. We hebben gekozen voor een strakke zwarte steen met zilveren en gouden sprankeltjes erin.  Afhankelijk van de stand van de zon en waar je staat zie je zilveren of gouden sprankeltjes. Heel mooi. Ook de tekst gegraveerd in het staande gedeelte is erg mooi geworden. In het liggende gedeelte is een stukje gemaakt waarin plantjes kunnen worden gepoot.

Het is een grafsteen precies in de stijl van Robert, strak met een sprankeltje!

Liefs, Janine

Hiep, hiep hoera Isabelle is jarig!

Hiep, hiep hoera!

Ons lieve meisje is vandaag 4 jaar geworden!

Wat een luxe....

allebei de kinderen slapen eventjes overdag!. Voor mij even gelegenheid een berichtje te "posten".

De kinderen zijn afgelopen week met opa Arie en oma Jannie een midweekje naar een pipowagen geweest (www.amstelkade.nl). Zowel de kinderen als opa en oma hebben genoten van de relaxte omgeving. De kinderen hebben zich goed vermaakt op de kinderboerderij, de speelschuur, de speeltuin, het kampvuur, etc. Voor mij was het een heerlijk weekje waarin ik lekker alleen thuis was. Ik heb vrijwel niets uitgevoerd. Eigenlijk alleen maar gerommeld, lekker gegeten en geslapen en ben goed bijgekomen.  Dit was ook de eerste week dat ik andere dagen ging werken. Isabelle gaat namelijk 20 augustus naar de kleuterschool en dan ga ik op maandag, dinsdag en donderdag werken. Vanaf volgende week gaat Isabelle naar de BSO. Weer spannende tijden. Het is toch wel een klein meisje als je haar naar zo'n grote school ziet gaan. Isabelle is een meisje wat snel contacten legt, dus dat komt vast goed. Meestal vinden de mama's het spannender als de kinderen zelf :-).

Nog steeds ontvangen wij zo nu en dan herinneringen aan Robert. Het is erg leuk uit diverse hoeken de verhalen over Robert mee te krijgen. Mocht je nog een herinneringskaart willen invullen (wat we héél erg leuk vinden):

http://hetwelenweevanrobert.blogspot.nl/2011/12/herinneringskaart_06.html

Tot later!

Heel veel liefs, Janine

Tradities....

Soms heb je tradities die je gewoon niet mag breken. Die zijn te waardevol. Zo ook de 3MusketiersBBQ en de Vierdaagse. In 1998 heb ik voor het eerst de Vierdaagse gelopen met mijn tante Ans. Daarna heb ik hem nog 8 keer succesvol uitgelopen. Door mijn zwangerschappen en de andere beslommeringen in ons leven heb ik er (met pijn in mijn hart) voor gekozen om het lopen van de Vierdaagse even on hold te zetten. In 2005 heb ik Robert leren kennen en toen is de traditie er in gekomen dat Robert samen met zijn goede vrienden Olaf en Pim als ik naar de Vierdaagse was, ging BBQén: de zogenaamde 3MusketiersBBQ (Ro, Olaf en Pim!).

Naar de Vierdaagse ben ik vrijdag geweest. Ik heb mijn vader en Tante Ans (die hem weer voor de eerste keer na 1998 heeft gelopen!) samen met mijn moeder ingehaald. Beiden hebben de finish natuurlijk gehaald. Hulde!

Gistermiddag de traditie van de Drie Musketiers BBQ voortgezet en op een iets andere wijze ingevuld. Isabelle is met Olaf en Pim op pad gegaan om boodschappen te doen. Met zijn drietjes zijn ze nog bij Robert geweest. Robert zou het mooi hebben gevonden dat de tradtitie voortgezet zou worden. Natuurlijk missen we hem heel erg en is het een incompleet gevoel dat hij er niet bij was. Toch hebben we een hele gezellige, fijne, maar vooral waardevolle avond gehad met zijn allen. We hebben herinneringen aan Robert opgehaald en natuurlijk in de lijn van Robert lekker gegeten!

De traditie om elk jaar een foto van de drie mannen (Olaf, Pim en Robert) hebben we ook voortgezet.
Alleen heeft Arthur de plek van Robert ingenomen:

(Olaf, Arthur en Pim, Driemusketiers BBQ 2012)

Veel lieve groeten van Janine, Isabelle en Arthur



.

Vakantiegroeten uit Grolloo!

Inmiddels zijn we weer terug in Houten. Voor iedereen die nog gaat; fijne vakantie en hopelijk hebben jullie net zulk lekker weer als wij.

X, Isabelle en Arthur

Oude blog van Robert

Voordat ik op dit blog ging schrijven over ons leven rond de ziekte van Robert schreven we op een ander blog. Doordat dit blog allerlei migratieproblemen veelvuldig uit de lucht was en wij graag iedereen op de hoogte wilden houden van de situatie van Robert zijn we in november 2011 overgestapt naar deze blog. Voor diegenen die toch nog eens Robert's oude blog willen lezen: http://hetwelenweevanrobert.weblog.nl. Het is de bedoeling dat ik te zijner tijd de teksten van het oude blog overzet naar dit blog. Dat is alleen een hell of a job, dus dat wordt een lange termijn klus. Als iemand een tip heeft hoe dit snel en eenvoudig over te zetten, hoor ik die graag!

Gr. Janien

Een week met lastige momenten

Gisteren was het een half jaar geleden dat Robert is overleden. Wat gaat de tijd snel en wat missen we Robert zo erg. Het doet zeer dat Robert er niet meer is en het voelt als incompleet zijn. Bij speciale gelegenheden gaan mijn gedachten uit naar Robert en voelt het incompleet dat hij dat niet meer mee kan maken. Hij had er gewoon bij moeten zijn! Helaas mag dat niet zo zijn.  Pinkstermaandag zouden we eigenlijk ons 1-jarig huwelijksjubileum hebben moeten vieren. Ik had nooit verwacht dat ons huwelijk maar zo kort zou mogen duren. Ik ben blij en gelukkig dat ik met Robert getrouwd ben. We kunnen terugkijken op een mooie dag  in Vlieland met familie en dierbare vrienden. Robert was toen nog in een betrekkelijk goede conditie en heeft genoten van de mooie dag.Op dat moment was er nog geen aanleiding om te denken dat we maar een half jaar getrouwd zouden zijn. Ik ben blij en dankbaar dat we toen zijn getrouwd en dat we het later met de vrienden en familie aan het vaste land het feestje nog eens hebben over gedaan. Ik koester die dagen.  Door Robert’s overlijden is ons huwelijk ontbonden, maar zo voelt het niet. Mijn gevoel zegt dat ik nog getrouwd ben met de vader van mijn kinderen.

Gelukkig, het waren niet alleen maar beladen dagen de afgelopen week. Zo hebben we heerlijke zomerse dagen beleefd in het zwembadje in de tuin. Pinksterzondag zijn we relaxed met vrienden Brenda, Jeroen en Manou naar de Rietplas geweest en hebben aansluitend lekker met zijn allen gegeten. Een heerlijke topdag. Eentje om in te lijsten! Pinkstermaandag was dan ons 1-jarig huwelijksjubileum. Die dag ben ik goed doorgekomen. Mede omdat we de 7^e verjaardag van Stijn (zoon van Cis en Ries) hebben gevierd. Gelukkig wat afleiding. Wel heb ik samen met Helma, Richard en de kinderen het graf bezocht en heb een bloemetje neergelegd. Bij speciale/beladen momenten ga ik naar Robert en het komende jaar zullen die wel vaker gaan voorkomen.  Ik ben blij dat ik Isabelle en Arthur heb. Op sommige beladen momenten zorgen ze toch wel voor de nodige luchtigheid en afleiding. Met hen gaat het gelukkig goed. Ze zijn vrolijk, maar soms kan ik ze (net als iedere andere moeder) ook wel achter het behang plakken....

Als uitsmijter een fotootje van Isabelle en Arthur in het zwembadje!

Lieve groeten, Janine

Momenten

We zijn er een paar daagjes tussenuit geweest naar Noordwijk aan Zee. Het was heerlijk. De afgelopen week was een aaneenschakeling van feestjes, mooie, maar soms ook moeilijke momenten. Oma Reedijk is 7 mei jl. 85 jaar geworden en zaterdag de 12^e hadden we een etentje met de hele familie in een wokrestaurant. Zondag was het Moederdag. Gerda had kadootjes gekocht die de kinderen aan mij hebben gegeven. Dat is dan weer een slikmoment. Vorig jaar kreeg ik natuurlijk een ontbijtje op bed van Robert en de kinderen. Dat leek toen zo gewoon, maar het is eigenlijk heel bijzonder. Het is mooi om moeder te zijn en mooi om de echtgenote van Robert te mogen zijn. Robert is en blijft mijn man en de pappa van Isabelle en Arthur, alleen hij is er niet meer.

Dinsdag zijn we met vriendinnen Ciska en Su (en de kinderen) naar het Spoorwegmuseum in Utrecht geweest. Erg leuk en een aanrader voor kinderen. ’s Avonds snel ingepakt omdat we een paar daagjes naar Noordwijk zouden gaan met mijn ouders. Mijn vrienden Bart en Laura trouwden vrijdag in Delft. Ik was in de veronderstelling dat Noordwijk – Delft maar 20 minuten van elkaar af lag en vond dat een mooie aanleiding er tussen uit te gaan. De afstand was alleen iets meer, maar dat geeft niet.  Het was een mooie bruiloft met een prachtig bruidspaar. Tijdens zo’n dag komen er wel verdrietige momenten naar boven, maar ik heb vooral geprobeerd te genieten van het stralen door Bart en Laura.  De dagen in Noordwijk hebben we goed doorgemaakt. We zijn veel naar het strand geweest. Vooral Arthur genoot van het zand,  de zee en soms het zonnetje wat doorbrak. Bij het strand was een oude bus waar de kinderen in mochten spelen. Arthur was daar niet weg te slaan. Mooi om te zien dat ze het zo goed naar hun zin hebben en eigenlijk ook van kleine, simpele dingen kunnen genieten. Ik geloof dat het met de kinderen wel goed gaat. Daar ben ik blij om. Het zijn lieverds en ze ontwikkelen zich goed. Isabelle gaat na de zomer al weer naar de kleuterschool. Wat gaat de tijd toch snel…..

Vandaag vieren we de 70-jarige verjaardag van mijn schoonvader, Derk. Ondanks dat er vast en zeker een incompleet gevoel zal zijn, gaan we er een leuke middag van maken

Veel lieve groeten, Janine  

Voorjaar, kom maar op!

Lieve allemaal,

De maand april is voorbij gevlogen met veel bijzondere gelegenheden. Zo was er de eerste Pasen zonder Robert. Ondanks het gemis van Robert zijn we die best gezellig doorgekomen. Eerste Paasdag hebben we gezellig met mijn schoonouders doorgebracht met een paaslunch. Dat vind ik altijd heel gezellig én heel lekker. De kinderen vinden het ook leuk en opa Derk heeft genoten van zijn 4 kleinkinderen en is lekker met hen naar de kinderboerderij gegaan. Leuk! Tweede Paasdag was ook leuk met een bezoekje aan Disney on Ice in Utrecht met ouders en Arnout. Arthur was zelf erg vermoeid en viel halverwege de voorstelling in slaap. Dan nog de diploma-uitreiking en het 12 ½ jarige jubileum van mijn ma bij Reinaerde. Mijn moeder was samen met nog 2 anderen van de 30 de enige die haar diploma had behaald. Knap hoor! Zeker ook omdat ze het tussen de beslommeringen rondom het overlijden van Robert heeft afgerond. Op Goede Vrijdag op pad geweest met mijn schoonouders voor een grafsteen voor Robert. Dat is best nog lastig, maar in grote lijnen zijn we er wel uit. Dan natuurlijk mijn verjaardag, maar daarover heb ik al wat geschreven.

Inmiddels ook weer langzaam aan de slag gegaan op mijn werk. Het is heel fijn de draad weer enigszins op te pakken en weer wat ritme en structuur in je leven te krijgen. Ik werk 2 x 3 uur per week. In de praktijk is het wel vaak langer. Dat geeft niet, maar ik moet uitkijken dat ik het weer niet te gek doe. Dat is namelijk het aard van het beestje! Ik krabbel heel langzaam weer op en sterk, zowel fysiek als mentaal, weer langzaam aan. Het zou zonde zijn als ik dat zomaar weer “weggooi”.  Het is heel fijn weer bij mijn collega’s van de JBN te zijn. Ik zit niet langer meer achter de geraniums :-) en hoor weer eens wat andere verhalen. Op mijn werk zijn ze ook voorzichtig met me. Dat koester ik.

Gisteren met de kinderen naar de dierentuin geweest. De kinderen hebben enorm genoten. Via een forum ben ik in contact gekomen met een aantal vrouwen die hun partner zijn verloren en ook jonge kinderen hebben. Vooraf was ik redelijk sceptisch, maar het was eigenlijk heel erg gezellig. Met name voor de kinderen was het leuk. Het was aandoenlijk om te zien hoe snel Isabelle aansluiting had met een ander meisje en ze over hun papa’s spraken. Mooi om te zien. Het was een mooie, maar vooral gezellige dag. 

Vandaag dan Koninginnedag.  Nog geen idee hoe we daar invulling aan gaan geven. Eerst maar even rustig aan wakker worden. De kinderen zijn nog lekker aan het spelen. Beter….

(Arthur en Isabelle in het treintje in de Dierentuin)

Heel langzaam wordt ook de natuur weer wakker. Hopelijk wordt het snel mooi voorjaar en kunnen we genieten van het zonnetje. Daar ben ik wel aan toe! Het helpt ook bij het je wat gezelliger voelen. Als het mooi weer is en je bent lekker bezig, dan ziet het leven er toch wat mooier en minder somber uit zonder Robert.  

Tot later, Janine

Vrijdag de 13e......

Gisteren was ik jarig. Ik ben gisteren 38 geworden. Het is de eerste verjaardag zonder Robert, dus de spreuk van Loesje ging dit jaar wel heel letterlijk voor me op “Het leven is een feestje, je moet alleen zelf de slingers ophangen” J.  De eerste verjaardag dat ik niet op bed verrast werd door Robert (en later ook de kinderen) met kadootjes.  Dat was toch best wel moeilijk en het is weer wennen. Weer een nieuwe situatie en een nieuw moment.  Rond de klok van 07.00 uur stond mijn moeder voor de deur met een heleboel lieve kadootjes namens de kinderen. Zo lief dat ze daar aan gedacht had. Later die ochtend stond een moeder van een crèchegenootje van Isabelle en Arthur en toevallig ook nog een ex-vriendinnetje van Robert, Maleene, voor de deur.  Ik had het ooit eens gehad over de mooie taarten die zij maakt. Nu had ze als verassing een super mooie taart gemaakt voor me. Ook dat is zo lief.  Daarna ben ik met de kinderen naar Ballorig geweest en hebben we een leuke ochtend en middag gehad. Die middag nog verjaardagsbezoek gehad van mijn lieve vriendinnetje Brenda en buurvrouw Miranda. ’s Avonds kwamen mijn schoonouders, ouders, Helma en Arnout voor een klein taartje en een kopje koffie. Mede dankzij de lieve felicitatiekaartjes, -smsjes, -berichtjes en kadootjes is het toch een fijne dag geweest.

Vandaag, vrijdag de 13^e, is het een jaar geleden dat ik in ondertrouw ben gegaan met Robert. Ik had toen nooit kunnen vermoeden dat ik een jaar later aan zijn graf zou staan. Vanmiddag ben ik even bij Robert geweest en heb ik een bos witte rozen neergelegd. Het is altijd fijn om bij Robert te zijn. Het geeft rust en ook kan ik soms ontladen en mijn verhaal bij hem doen.  Het is verdrietig dat ons huwelijk maar een half jaar heeft mogen duren, maar het is niet anders. Ik probeer er maar het beste van te maken. De dag is toch weer goed en positief afgesloten met een gezellig etentje met collega’s ter gelegenheid van het 25-jarige jubileum van collega Tania.

Vrijdag de 13^e was dus geen ramp- of ongeluksdag, maar wel eentje met een lach en een traan!

Tot later, Janine

Robert Long: "Na zijn dood"

Prachtig lied van Robert Long wat mijn gevoel dekt. Vooral het einde vind ik mooi met de sterke boodschap!

 http://www.youtube.com/watch?v=S-pgDfUqXlw

NB: ik weet niet zo goed hoe ik het filmpje direct in het bericht krijg, iemand tips?

Dankkaart

Dag allemaal,

Zoals beloofd digitaal de dankkaart die verstuurd is. De dankkaart heb ik zelf samengesteld. Ik wilde graag een persoonlijke kaart met een terugblik op het leven van Robert. Het was erg lastig foto's te selecteren omdat er zoveel mooie foto's van Robert zijn. Robert was voor mij, niet alleen aan de buitenkant, maar zeker aan de binnenkant een mooie man. Het is wel heel verdrietig om te zien dat Robert zienderogen de laatste jaren toch veranderd is. Robert had het daar wel moeilijk mee.  Dat was verdrietig om te zien. Mij maakte het niks uit. Ik heb het fijn gehad met Robert en onze relatie ging, ondanks de vele zorgen en het verdriet, vanzelf. Ik zeg altijd maar zo: 'liever deze zes jaren met Robert dan tig jaren met iemand waar ik het niet zo fijn mee heb'.

Lekker ventje!

Weer eens een vrolijke foto van ons kleine mannetje!

Dank en herinnering

Mijn laptop doet het weer! Fijn om weer wat vaker online te kunnen zijn. Al heb ik weinig behoefte op het moment om achter de PC te zitten omdat het mooie weer lonkt. Het is heerlijk toeven in de tuin buiten met de kinderen. Ook zijn we vaak te vinden in het speeltuintje bij ons voor. De kinderen spelen graag met de buurkindjes.

Het is inmiddels alweer bijna vier maanden geleden dat Robert is overleden. Ook al gaat het steeds iets beter met ons, het is en blijft een heel groot gemis. We missen hem vaak bij de meest simpele dingen. Robert was altijd een kei in het bakken van spek dobbelsteentjes. Die waren altijd superlekker, bij mij branden ze altijd aan. Een cartridge vervangen? Hoe doe ik dat? Een lampje verwisselen? Een batterijtje in een speelgoedje van de kinderen plaatsen. Robert deed dat altijd. Ook wel ongeëmancipeerd om te merken dat je zodra je een relatie krijgt in het ouderwetse rollenpatroon vervalt. Voordat ik Robert leerde kennen en alleen woonde deed ik gewoon alles zelf. Enerzijds wel fijn dat ik ook wel weet hoe het moet. Bovendien heb ik schoonpa, pa, broer en ooms die me helpen bij de wat ingewikkeldere klusjes.

Zoals eerder aangegeven in mijn berichtje van de vorige keer, hebben we dankkaarten verstuurd. Er zijn veel mensen die ook via de mail of via facebook of dit medium meegeleefd hebben met ons. Ook hen wil ik graag bedanken voor alle steun die we hebben mogen ontvangen. Het deed én doet ons goed te weten dat er vele mensen zijn die aan ons denken. Heel regelmatig ontvangen we nog lieve kaartjes. Dat is ontzettend fijn. De herinneringskaarten druppelen inmiddels binnen. Minder hard, eerlijk gezegd, als ik had gehoopt. Het is heel mooi om te lezen hoe ieder zich Robert herinnert. De kinderen zullen straks met liefde hun papa kunnen herinneren.  De herinneringskaarten zijn dan ook van harte welkom. Overigens is een andere vorm van herinnering ook welkom. Er zijn ook brieven, tekeningen en foto’s binnen gekomen. Allemaal heel erg welkom en voor de kinderen straks mooi om terug te kijken op de fantastische papa die ze hebben.

Heel veel lieve groeten,

Janine

Toch maar weer mooi te pakken.....

..... die mooie lentedag gisteren! Gisteren was het een lekkere zonnige dag. De kinderen hebben lekker buiten gespeeld in het zonnetje. Heerlijk. De laatste paar weken zijn we sowieso wat meer buiten te vinden. Dan voel je je al een stukje beter. De geur van de lente doet maken dat je je een stuk beter voelt.

Hoe gaat het met ons? Met de kinderen gaat het naar omstandigheden goed. Arthur is twee, zegt nee én doet nee. Het is een eigenwijs mannetje met een sterke wil. Ik kan en wil hem bijvoorbeeld niet altijd tillen, maar meneer blijft gerust staan als je wil dat hij zelf loopt. Je moet aardig wat geduld hebben om dan consequent te blijven. Pas geleden ook in de supermarkt meegemaakt dat hij zijn zin niet kreeg en midden op de vloer begon te krijsen. Pfff… lastig om dan rustig te blijven. Je voelt je, ook al weet je dat het helemaal niet nodig is, toch opgelaten. Maar goed, beter een eigen willetje als een suf kereltje, denk ik dan maar zo. Alhoewel het soms wel erg vermoeiend is. Met Isabelle gaat het ook goed. Ze groeit al richting kleuter en mag na de zomer naar de kleuterschool. Daar is ze al erg aan toe. Sinds vorige week gaat ze op zaterdag naar de gym. Dat vindt ze helemaal geweldig en voor mij  is het fijn omdat ik dan even exclusieve aandacht voor Arthur heb en samen met hem wat boodschapjes kan doen. Ook al is het soms best pittig; twee kindjes van 2 en 3 in je eentje opvoeden, ik geniet er enorm van en zou ze voor geen goud willen missen. Met mij gaat het eigenlijk wel redelijk. Ik bouw heel langzaam op. Mijn weerstand (zowel fysiek als mentaal) staat eigenlijk op het nulpunt. Er hoeft maar een griepje of verkoudheid langs te komen vliegen of ik heb het wel te pakken. Ook mentaal hoeft er maar weinig te gebeuren of ik kan erg emotioneel worden. Ik besef me wel dat het fijn is dat mijn werkgever me de tijd en rust geeft om te herstellen en besef daarnaast ook dat ik de afgelopen jaren toch wel roofbouw op mezelf gepleegd heb na twee zwangerschappen en alle zorgen en verdriet rondom Robert.  Het heeft tijd nodig, zegt men en daar vertrouw ik dan maar op.

Morgen gaan Isabelle en ik met Claudia en haar dochter Rani naar het concert van K3 in Ahoy. Isabelle verheugt zich er erg op en is in haar sas met haar nieuwe K3 regenboogjurkje. Arthur gaat logeren bij Tante Ans en Ome Ben. De dagen daarna logeren wij met zijn allen bij mijn moeder. Mijn vader is op skivakantie met collega’s en ik heb wat afspraken staan dus is het mooi te combineren om bij mijn moeder te zijn. Zij heeft wat gezelligheid om zich heen en ik heb directe oppas. Het regelen van oppas als ik even weg moet is soms een heel georganiseer. Maar tot nu toe lukt het goed door de hulp van ouders, buren, tantes en ooms.

Enkele weken geleden heb ik de dankkaarten verstuurd. Ik had dat ook graag willen plaatsen op dit blog, maar het document staat op mijn laptop en die is sinds enige tijd stuk. Als de laptop weer gemaakt is, zal ik de dankkaart ook hier plaatsen. Ik wil namelijk ook iedereen bedanken die ons via dit medium medeleven heeft betuigd.

Tot later,

Janine x

Zo.......

Isabelle en Arthur liggen weer op bed. Fijn, tijd voor mezelf. Ik ben al een paar dagen grieperig en af en toe koortsig en sleep me eigenlijk de dagen even door. Gisteren waren de kinderen naar de chreche en heb ik lekker de hele dag op bed gelegen. Beetje bijkomen. Arnout was zo lief de kinderen te brengen en te halen en ook nog te koken. Fijn zo’n vangnet!

Woensdag weer een enigszins enerverende avondje achter de rug. Na het avondeten was ik de boel aan het opruimen en Isabelle en Arthur waren wat aan het rommelen op een gegeven moment viel Arthur, na een duw van Isabelle, met als gevolg aardig wat bloed op zijn achterhoofd, overhemdje en helaas ook op de bank. Na overleg met de huisartsenpost , samen met buurman Erik, met de kleine jongen daar even langs geweest. Uiteindelijk heeft de arts besloten het niet te lijmen omdat de wond niet al te veel zou wijken en het nadeel van lijmen is dat het ook in het haar van de kleine jongen zou gaan zitten. Arthur lijkt weinig last van te hebben van het gat(je) in zijn hoofd.

Vandaag met de kinderen pizza gemaakt. Dat vonden ze weer hartstikke leuk. Voor het naar bed gaan nog even lekker met ze gespeeld. Zo grappig hoe creatief kinderen toch kunnen zijn. Een paar weken geleden had Isabelle “Twister” gespeeld op de verjaardag van Julia (dochter van oud-collega Anita van de KNSB) en nu speelde ze dat op haar dekbed die uit roze en blauwe vlakjes bestaat. Grappig dat kinderen die creativiteit en fantasie hebben en jammer dat je als volwassene dat kennelijk verliest.

Dit was weer even een "kijkje" in ons leven.

Tot later maar weer!

Lieve groeten, Janine

In je handjes klappen...

Een tijdje geleden las ik een blog van een lotgenoot (hij neemt het me vast niet in dank dat ik hem zo benoem J) en hij gaf aan dat het leven eigenlijk niks aan was zonder zijn partner. Dat is me bijgebleven en zo voelt het helaas ook.  Ik mis Robert elke dag en schiet vol bij de simpelste dingen. Als ik een knoflookje aan het snijden ben met de messen van Robert, waar hij zo zuinig op was, gaan mijn herinneringen terug naar de tijd dat ik met hem in Duivenkamp woonde. Ik heb samen met Robert zo genoten van de relaxte zondagen dat hij lekker voor ons kookte en zijn messen daarbij gebruikte. Helaas is dat niet meer. Nu even geen geklaag meer, ik zal dit keer eens proberen er weer eens een positief stukje van te maken.

Er zijn ook positieve leuke dingen in mijn leven. Ik mag in mijn handjes klappen met (in willekeurige volgorde):

-          mijn ouders en schoonouders die altijd voor ons klaarstaan;

-          mijn broertje die langskomt om met de kindjes te spelen en mij te helpen; 

-          mijn schoonzusje Helma die op dinsdag op de kinderen past zodat ik naar de yoga kan;

-          de vele lieve vrienden en vriendinnen, tantes en ooms die bellen voor een kletspraatje, leuke uitjes en op de kinderen passen;  

-          mijn werkgever, de JBN, en de collega's die me de tijd en rust gunnen om het rouwproces goed te doorlopen;

-          Marcel van de Kerkhof, die foto’s tijdens de begrafenis heeft gemaakt en er een mooi boek van heeft gemaakt;

-          de buurvrouw die zo nu en dan een bakkie eten komt brengen;

-          de buurman die elke week de kliko aan de weg zet en me helpt bij hand en spandiensten;

-          de buurvrouw die belt of ik zin heb in een glaasje wijn of een bakkie koffie;

-          de buurvrouw die met een grote tas kleding voor Isabelle voor de deur staat;

-          de lieve dames van de thuiszorg die onlangs langs kwamen met een mooie bos bloemen;

-          de buurmannen die het riet voor me weggehaald hebben;

-          de lieve “juffen en meesters” van de crèche;

-          iedereen die lieve reacties stuurt op mijn blogs;

-          tenslotte iedereen die voor me klaar staat en die ik vergeten ben;

-          etc. etc.

Ik koester het dat zij er voor mij zijn en ben heel erg blij mee. Ik heb ze heel hard nodig en dank iedereen voor alle hulp en het luisterend oor dat zij mij bieden. Ik ben blij dat jullie er voor me zijn. Robert zou er ook blij mij zijn geweest.  Dank jullie wel!

Nog even iets anders; het is natuurlijk een mooie ijsperiode. We genieten daar met volle teugen van. Ook het water naast ons huis is mooi bevroren en vanaf de bank kunnen we zo direct het ijs op. Ideaal! Isabelle vindt het schaatsen erg leuk. Arthur vindt het wat minder, maar hij is ook nog zo klein.  Jammer dat de vorst niet nog eventjes aanhoudt en we niet nog eens extra kunnen genieten van een Elfstedentocht. Ik had het prachtig gevonden, maar het mag niet zo zijn. In bijlage een drietal foto's van de kinderen die genieten genieten van het ijs.

Heel veel lieve groeten,

Janine